ในตอนนี้ ประโยคที่ว่า "มาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ" กลับกลายเป็นเรื่องยากสำหรับผม เพราะไม่อยากเริ่มต้นอะไรอย่างเร่งรีบอีก หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ มาแล้ว เรื่องความรักควรกลับไปตั้งอยู่บนหลักของเหตุผล
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงไม่ได้ส่งข้อความไปหาหมีไช่อีก เพราะเรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือการหาข้ออ้างมาอธิบายให้พ่อบอร์ดและแม่เข้าใจถึงการตัดสินใจของผมที่จะเปิดเคอะเส่อที่ซีถัง
ความจริงแล้วก็ไม่มีข้ออ้างอะไรที่ดีนัก เพราะครั้งนี้แม้แต่พ่อบอร์ดก็ยังอยู่ฝ่ายเดียวกับแม่ และด้วยนิสัยของพ่อบอร์ด เมื่อพ่อตัดสินใจอะไรไปแล้ว ผมจะไปเปลี่ยนใจท่านได้อย่างไร?
บางที หลังจากที่จากซวีโจวมาครั้งก่อน ผมคงต้องทำให้พวกเขาผิดหวังอีกครั้งด้วยความดื้อดึงของตัวเอง
ยามค่ำคืนยิ่งดึกขึ้นอีกเล็กน้อย ในที่สุดผมก็หลับลงพร้อมกับความคิดที่ตัดไม่ขาดและสับสนวุ่นวาย
……
เช้าวันรุ่งขึ้น พอผมตื่น เจ้าของบ้านก็มาที่เคอะเส่ออีกครั้ง ผมก็ยื่นบุหรี่ให้เขามวนหนึ่งตามปกติ
เขาสูบอย่างสบายอารมณ์ แล้วถามผมว่า "เงินค่าเช่าห้องเตรียมไว้เป็นยังไงบ้างแล้ว?"
ผมยิ้มแล้วตอบว่า "ก็ยังเหลือเวลาอีก 4 วันนะครับ"
เจ้าของบ้านทำหน้าดุ แล้วพูดว่า "เราขอพูดกันตรงๆ เลยนะ ถ้าถึงกำหนดแล้วคุณจ่ายค่าเช่าไม่ได้ ตอนนั้นผมจะปล่อยให้คนอื่นเช่า คุณก็อย่ามาว่าผมไม่เห็นแก่ใจคนแล้วกัน!"
"เข้าใจแล้วครับ"
เจ้าของบ้านถึงได้พยักหน้า แล้วถือแก้วชาออกจากเคอะเส่อไป
ถงจื่อถามผมอย่างสงสัยว่า "พี่หยาง เงินค่าเช่าเจ็ดหมื่นนั่น พี่ยังจัดการไม่ได้เหรอ?"