จนกระทั่งหมีไช่หยุดร้องไห้ ฉันถึงได้ปล่อยเธอ ใช้มือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า: "นอนเถอะ ฉันนั่งอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อน รอจนกว่าเธอจะหลับ"
หมีไช่พยักหน้า ฉันช่วยจัดหมอนให้เรียบ แล้วประคองเธอนอนลง ลูบผมสวยของเธอ บอกให้เธอรีบพักผ่อน เธอหลับตาลงอย่างว่าง่าย แต่กลับพูดกับฉันว่า: "เจาหยาง เธอร้องเพลงให้ฉันฟังได้ไหม"
"อยากฟังอะไร"
"เพลง 'สงวนท่าที' ของหวังเฟย"
ฉันยิ้ม: "เพลงนี้ร้องถึงผู้หญิงที่สงวนท่าที ไม่ใช่ผู้ชายที่สงวนท่าทีนะ ให้เธอร้องให้ฉันฟังดีกว่า"
"ผู้หญิงในเพลงนั้นไม่สงวนท่าทีอีกแล้ว"
ฉันทบทวนเนื้อเพลง ดูเหมือนจะร้องถึงผู้หญิงที่สงวนท่าทีซึ่งเพื่อชายคนที่เธอรักสุดหัวใจแล้วยอมละทิ้งความสงวนท่าที ไม่ใช่เพียงเพราะกลัวความเหงา แต่ยังมีหัวใจที่รักมั่นคงจนถึงที่สุด
ในที่สุดฉันก็เสนอต่อหมีไช่ว่า: "งั้นเรามาร้องด้วยกันไหม คนละท่อน"
หมีไช่พยักหน้า ร้องขึ้นก่อนหน้าฉัน: "ฉันไม่เคยต่อต้านเสน่ห์ของเธอ แม้เธอไม่เคยหลงใหลในตัวฉัน ฉันเฝ้ามองเธอด้วยรอยยิ้มเสมอ ความรักของฉันมันเอ่อล้นออกจากดวงตาง่ายดาย เคยคิดในคืนเหงา ๆ ว่าในที่สุดเธอก็สนใจเข้ามาในห้องของฉัน เธอหลับตาจูบฉัน ไม่พูดอะไรสักคำ โอบกอดฉันไว้แนบแน่นในอ้อมกอด ฉันรักเธอ ฉันรักเธอจนหมดหัวใจ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันปล่อยวางความสงวนท่าที ปล่อยให้ตัวเองจินตนาการทุกเรื่องเกี่ยวกับฉันและเธอ เธอรักฉัน เธอรักฉันจนหมดหัวใจ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันปล่อยวางความสงวนท่าที เชื่อมั่นว่าตัวเองสามารถรักเธอได้อย่างลึกซึ้งจริง ๆ......"
พอถึงท่อนที่ฉันต้องร้อง ฉันเปลี่ยนคำว่า 'ฉัน' ในเนื้อเพลงทั้งหมดเป็น 'เธอ' และเปลี่ยน 'เธอ' เป็น 'ฉัน' จนกระทั่งร้องจบอย่างสบายใจ