หลังจากวางสายซีซีแล้ว ผมนั่งเหม่อลอยบนโซฟาอยู่นานกว่าจะนึกขึ้นได้ว่าตอนบ่ายนี้ต้องพาหลี่เสี่ยวอวิ๋นไปซื้อแหวนหมั้น รีบหยิบโทรศัพท์กดโทรหาเธออีกครั้ง พอนัดเจอกันเสร็จ ผมก็รีบออกจากบ้าน ขับรถของพ่อบอร์ดมุ่งหน้าไปจุดหมาย
20 นาทีต่อมา ผมกับหลี่เสี่ยวอวิ๋นเจอกันที่ประตูทางใต้ของห้างไท่บ้าง่าย หลี่เสี่ยวอวิ๋นถือชานมอุ่นๆ แก้วหนึ่ง ดูท่าทางจะคอยอยู่นานแล้ว
ผมเดินเข้าไปหาพลางเอ่ยขอโทษว่า “เสี่ยวอวิ๋น รอนานแล้วใช่ไหม”
“ไม่นานหรอก... กินชานมไหม เพิ่งซื้อมา ยังอุ่นๆ อยู่เลย!” หลี่เสี่ยวอวิ๋นยื่นชานมที่ตัวเองดื่มมาจ่อปากผม
ผมดูดไปอึกหนึ่ง ยิ้มแล้วเอ่ยชมว่า “กลิ่นอะไรน่ะ อร่อยดีนะ”
“กลิ่นเผือกน่ะ เดี๋ยวไปซื้ออีกแก้วให้ดีกว่า”
“ไม่ต้องหรอก ไปจัดการธุระก่อนให้เสร็จ เดี๋ยวซื้อเครื่องประดับเสร็จแล้วค่อยไปหาอะไรดื่มด้วยกัน”
หลี่เสี่ยวอวิ๋นผงกศีรษะอย่างคล้อยตาม แล้วคล้องแขนผมเดินเข้าไปในห้างไท่บ้าง่าย
ทั้งคู่ดูร้านเพชรหลายยี่ห้อ สุดท้ายตามที่หลี่เสี่ยวอวิ๋นขอไว้ แค่ไปซื้อแหวนเพชรที่เคาน์เตอร์ไอดูเพียงวงเดียว ส่วนจี้และสร้อยคอที่เป็นเครื่องประดับทองสามอย่างตามประเพณีไม่ได้เอาเลย สุดท้ายเงินสามหมื่นที่แม่ผมเตรียมไว้ให้ก็ใช้ไม่หมด
ผมยื่นแหวนเพชรให้หลี่เสี่ยวอวิ๋น เธอดูด้วยความดีใจอยู่นานก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า พลางบอกว่ารอให้ถึงวันแต่งงานอยากให้ผมสวมแหวนให้กับมือ