ผมจ้องมองหมีไช่ พลางถามอย่างสงสัยว่า "คุณชอบดื่มเบียร์เหรอ?"
หมีไช่ย้อนถามว่า "กินอาหารทานเล่นไปดื่มเบียร์ไป ไม่ใช่ความสุขอย่างหนึ่งหรือไง?"
"สำหรับผมมันคือความสุขอยู่แล้ว!"
หมีไช่ยิ้มบาง ๆ ให้ผมแล้วว่า "งั้นคุณมีเบียร์มั้ยล่ะ?"
"ไม่มี แต่สุดถนนสายนี้มีร้านขายของชำร้านหนึ่ง ผมไปซื้อให้ก็ได้"
"ไปด้วยกันเถอะ"
"งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ"
เมื่อตกลงกันได้แล้ว หลังจากฝากอาหารทานเล่นที่ยังกินไม่หมดไว้ที่เคอะเส่อชั่วคราว ผมก็กับหมีไช่เดินไปทางท้ายถนนท่ามกลางรัตติกาลที่เพิ่งมาเยือน เราเดินไปพลางคุยกันไปพลาง
หมีไช่ถามผมว่า "พ่อบอร์ดกับคุณแม่ของคุณ มาเมืองซีถังหรือยัง?"
ผมหยุดฝีเท้า ทำสีหน้าจนใจ แล้วบอกว่า "มาแล้ว"
"หา!…ฉันอุตส่าห์จัดการงานในมือเสร็จชั่วคราวด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว ยังไม่ทันอีกเหรอ!"
เพียงบททดสอบเล็ก ๆ ก็รู้แล้วว่าเหตุผลที่หมีไช่กลับมาคืออะไร เธอมาเพื่อช่วยผมทำความฝันการเปิดเครือข่ายเคอะเส่อในพื้นที่ท่องเที่ยวให้เป็นจริง เรื่องนี้ ตอนที่คุยกับเธอเมื่อสองวันก่อน เธอเหมือนจะเคยพูดถึง แต่ตอนนั้นยังไม่ชัดเจนนัก
สีหน้าของหมีไช่ยังคงอาลัยอาวรณ์ เธอถามผมว่า "งั้นคุณพ่อคุณแม่คุณว่ายังไงบ้าง?"
"ไม่พูดอะไรเลย…เพราะพวกท่านยังไม่ได้มา!"
หมีไช่เอามือท้าวสะเอว หน้าตาโมโห โกรธจนไม่อยากจะพูดกับผม
ผมดึงมือที่เธอเอวออก แล้วยิ้มยียวนว่า "อย่าโกรธเลย แค่แกล้งคุณเล่นน่ะ"
"ฮึ…เดี๋ยวทำโทษให้คุณดื่มเบียร์!"
ผมไม่เคยได้ยินเธอใช้คำช่วยอย่าง "ฮึ" เลย พอได้ยินขึ้นมากะทันหันก็ปรับตัวไม่ทันเลยทีเดียว ถึงกับเบิกตากว้างจ้องเธอ แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอดูสนิทสนมมากขึ้น