ผมปฏิเสธความคิดของตัวเองทันที หมีไช่ไม่มีทางเป็นหญิงสาวผมยาวสยายคนนั้น ระหว่างเราแม้จะพึ่งพากันอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงผลลัพธ์จากการต่อสู้กันมายาวนาน หลายครั้งการต่อสู้แบบนี้เองที่ช่วยบรรเทาความเศร้าและความเหงาของผม คิดว่าสำหรับหมีไช่ก็คงไม่ต่างกัน
ในที่สุดผมก็ตอบข้อความหมีไช่กลับไปว่า: "จะไปปั้นตุ๊กตาหิมะกับเธอก็ไม่ใช่ไม่ได้ แต่เธอต้องทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้นก่อน"
หมีไช่ยังคงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: "งั้นเธอก็เตะฉันซักทีสิ จะได้หายกัน"
ผมรู้สึกทึ่งในตรรกะอันทรงพลังของหมีไช่อีกครั้ง ครู่หนึ่งจึงตอบกลับไปว่า: "สังคมสันติสุข ใครจะไปอยากเตะเธอ!...พรุ่งนี้เอาอาหารเช้ามาให้ฉันหน่อย ต้องมีซาลาเปาปูอบ กับซุปพริกไทยเนื้อ"
"ได้"
"อืม"
สุดท้ายเราจบบังดึกสงัดนี้ด้วยคำพูดสั้นๆ เพียงสองคำ และในที่สุดผมก็เริ่มรู้สึกง่วง หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ นอนลงบนเตียงไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นนอน สิ่งแรกที่ทำคือเปิดม่านออก ตามที่คาดไว้เมื่อคืน โลกภายนอกตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวไปหมดแล้ว
ผมดูเวลา เพิ่งจะเลย 8 โมงนิดๆ แต่ก็อดใจไม่ไหว ส่งข้อความวีแชทไปหาหมีไช่: "เธอมาแล้วหรือยัง ฉันหิวแล้ว!"
ไม่นานหมีไช่ก็ตอบกลับมา: "กำลังต่อคิวอยู่ เธอรอสักครู่"
การต้องให้หมีไช่ไปต่อคิวซื้ออาหารเช้าให้ผม ทำให้ผมรู้สึกเกรงใจไม่น้อย รีบตอบกลับไป: "เธอหาซื้อที่ไหนก็ได้ ไม่เห็นต้องต่อคิวเลย!"
แต่หมีไช่กลับตอบมาอย่างทีเล่นทีจริง: "เพราะฉันเตะเธอไปหนึ่งที ก็ต้องซื้อซาลาเปาปูอบที่รสชาติดีที่สุดในซูโจวมาชดเชยให้เธอสิ...เธอมันบอบบางนัก!"