หมีไช่เอนกายแนบชิดข้างกายฉัน ฉันลูบไล้ปอยผมข้างขมับที่เปียกชื้นด้วยน้ำค้างของเธอ จึงค่อยรู้สึกถึงความเป็นจริงขึ้นมาทีละน้อย ใจเต็มเปี่ยมด้วยความยินดี ความยินดีนี้ทำให้ฉันลืมความกังวลต่างๆ ก่อนหน้านี้ไปชั่วขณะ ใจจดจ่ออยู่เพียงกับความงามที่เบ่งบานเต็มที่ก่อนโรยรา
สายลมพัดมาเป็นระลอก ฉันโอบกอดเธอแน่นขึ้นอีกครั้ง เธอกระซิบข้างหูฉัน คุยถึงเรื่องอนาคต: "เจาหยาง ปีนี้คุณมีแผนอะไรบ้าง?"
ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า: "ตอนนี้คุณเป็นแฟนฉัน ฉันก็อยู่ซูโจวกับคุณต่อไปสิ"
หมีไช่พยักหน้า นิ่งไปเล็กน้อยแล้วถามอีกว่า: "แล้วจะทำอะไรล่ะ?"
ฉันรู้ดีว่าที่หมีไช่พูดว่า "จะทำอะไร" นั้นหมายถึงเรื่องงาน จึงตอบโดยไม่ต้องคิดมากว่า: "รอให้บาร์นิ่งแล้วก็คืนให้เยว่เหยา ดูจากทิศทางตอนนี้ก็คงนิ่งในไม่ช้า จากนั้นก็หางานทำไปเรื่อยๆ"
"ไม่คิดถึงจัวเหม่ยแน่ๆ ใช่ไหม?"
ฉันหัวเราะออกมาเล็กน้อย แล้วพูดว่า: "คุณอยากให้ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน ต้องถูกซุบซิบนินทาไม่รู้จบมารบกวนใจรึไง? ... เรามีความสุขด้วยกันก็พอ อย่าหาเรื่องกลุ้มใจเลย ดีไหม?"
หมีไช่ไม่แสดงท่าทีอะไร นิ่งเงียบไป
ฉันเอามือสองข้างวางบนไหล่เธอ ยังคงยิ้มแล้วพูดว่า: "ร่าเริงหน่อย! ... คุณก็รู้ ต่อให้ฉันไปจัวเหม่ย ก็อย่างมากก็เท่ากับมีฝางหยวนหรือเฉินจิ่งหมิงเพิ่มมาอีกคน ไม่ได้สร้างผลลัพธ์อะไรใหญ่โตหรอก!"
"คุณกับพวกเขาอยู่ในใจฉันคนละตำแหน่งกันนะ!"
"แต่ความสามารถฉันก็ไม่ได้เก่งกว่าพวกเขาไปถึงไหนนี่! ……ถ้าคุณยิ่งให้ความสำคัญฉัน ยิ่งให้ฉันอยู่ข้างกายคุณ ก็ยิ่งแสดงว่าฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้การปกป้องและรัศมีของคุณ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ ต่อให้แร้นแค้น ต่อให้ยากลำบาก อย่างน้อยฉันก็ยังเป็นตัวฉัน"