เมื่อหมีไช่ถามขึ้นมา ฉันจึงไม่คิดจะปิดบัง แต่ก็ยังเลือกใช้วิธีที่อ้อมค้อมกว่าเล็กน้อย พูดว่า "เห็นคุณอยู่กับเว่ยหราน คิดว่าพวกคุณคงมีธุระสำคัญกัน เลยไม่อยากรบกวน"
หมีไช่เอนศีรษะลงบนไหล่ฉันอีกครั้ง แต่น้ำเสียงกลับแฝงความเสียใจ "เมื่อวานเป็นวันเกิดเว่ยหราน เขาจัดงานเลี้ยงวันเกิด ฉันตั้งใจจะชวนคุณไปด้วยแท้ ๆ แต่..."
"แต่กลัวฉันไม่ชินกับงานที่หรูหราอลังการน่ะสิ"
หมีไช่ไม่ได้ตอบคำถามฉันตรง ๆ แต่กลับย้อนถามว่า "คุณไม่ชอบที่ฉันอยู่กับเว่ยหรานมากเลยใช่ไหม"
"ก็ติดใจนิดหน่อยล่ะนะ แต่พวกคุณเป็นแค่เพื่อนกันใช่ไหม"
หมีไช่พยักหน้า "อืม แฟนของฉันคือคุณ"
ฉันลูบผมสลวยของเธอเบา ๆ กระซิบข้างหูเธอว่า "ลืมเรื่องไม่ดีของสองสามวันนี้ไปเถอะ เราคบกันดี ๆ ต่างคนต่างอย่าเอาแต่ใจตัวเองอีกนะ"
หมีไช่พยักหน้าแล้วคล้อยตาม "คบกันดี ๆ ต่างคนต่างไม่เอาแต่ใจตัวเอง!"
ฉันอ้าแขนโอบเธอไว้ในอ้อมกอด ถามด้วยความเป็นห่วง "ท้องน้อยยังปวดอยู่ไหม"
"นิดหน่อย"
"กลับไปฉันจะต้มน้ำขิงแดงให้"
"อืม"
เราลุกจากม้านั่งยาวริมถนน แต่หมีไช่กลับหยุดฝีเท้าแล้วดึงมือฉันไว้
"มีอะไรเหรอ"
"คุณแบกฉันสิ"
ฉันยิ้มออกมาแล้วจึงโน้มตัวลงให้ หมีไช่ซบลงบนแผ่นหลังฉัน ฉันประคองเธอขึ้น แล้วเดินย้อนตามเงานนพื้นใต้แสงไฟริมทาง มุ่งหน้าไปยังรถของเธอ วินาทีนั้น ความรู้สึกเป็นสุขที่ห่างหายไปนาน บังเกิดขึ้นในหัวใจฉันอีกครั้ง ฉันเชื่อว่าหมีไช่เองก็คงมีความสุขไม่ต่างจากฉันในตอนนี้
กลับมาถึงห้องเก่า ฉันต้มน้ำขิงแดงให้หมีไช่ เธอนั่งซุกตัวอยู่ที่มุมโซฟาจิบพลางวางขาอยู่บนตักฉัน ระหว่างนั้นเราผลัดกันเล่าเรื่องสนุก ๆ ที่เจอมาให้อีกฝ่ายฟัง จนกระทั่งดึกสงัด จนกระทั่งเธอเอนกายหลับไปในอ้อมกอดของฉันด้วยความง่วงงุน
ฉันอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอนเบา ๆ ห่มผ้าให้ จ้องมองเธออยู่นานจนใจห้ามไม่อยู่ ก้มลงจูบบนใบหน้างามของเธอ ในใจแทบจะพร่ำให้เป็นเช่นนี้วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า จากนั้นชั่วพริบตาหนึ่ง ทั้งสองคนก็แก่ชราไปโดยไร้ซึ่งความกังวลใด ๆ...