คุณเจ้าของห้องวัย 26 ของผม

ตอนที่ 240 สงครามที่อ่อนโยน

6 นาที· 1.3K คำ

ฉันทำเป็นใจเย็นแล้วกวักมือเรียกหลัวเปิ่น พลางพูดว่า "มือถือฉันคืนมา"

สิ้นเสียง อาฟงที่คอยจัดกิจกรรมอยู่บนเวทีก็ถือไมค์เอ่ยชวนฉัน "เจาหยาง ขึ้นมาสร้างสีสันหน่อย พวกเรารอฟังนายร้องเพลงอยู่เลยนะ"

ทุกคนพากันหันมามองฉันตามสายตาของอาฟง แต่ใจฉันยังกังวลว่าหมีไช่จะตอบกลับมาว่าอะไร เลยกวักมือเรียกหลัวเปิ่นอีกครั้ง

หลัวเปิ่นเหมือนตั้งใจแกล้ง ส่งยิ้มมาพลางพูดว่า "ทุกคนรออยู่เลยนะ ร้องเพลงเสร็จค่อยดูก็ไม่สาย"

อาฟงเริ่มปลุกเร้าให้ทุกคนปรบมือให้ฉัน

ฉันชี้หน้าหลัวเปิ่น "แกนี่มันเสือกจริงๆ" พูดจบก็เดินขึ้นเวทีอย่างเสียไม่ได้

อาฟงยื่นกีตาร์ตัวที่เป็นของรางวัลให้ฉัน ฉันลองดีดดู เสียงดีใช้ได้เลย หันไปบอกวงดนตรีข้างหลังว่า "เล่นเพลง 'เจียงหนาน' ของหลินจวินเจี๋ยหน่อย"

วงดนตรีส่งสัญญาณว่าไม่มีปัญหา ฉันก็เริ่มดีดกีตาร์ แม้จะเล่นกับวงแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ก็หาโน้ตที่เข้ากันได้เร็ว

ฉันชอบกีตาร์ตัวนี้เลยตั้งใจเลือกเพลงเจียงหนาน เพราะซีถังเป็นเมืองเก่าริมน้ำทางใต้ที่งดงาม ร้องเพลงนี้คงช่วยเรียกคะแนนอารมณ์ดี

ฉันร้องตามดนตรีไป ตอนแรกก็ตั้งใจดี แต่พอเข้าช่วงฮุคก็เริ่มใจลอย นึกว่าหมีไช่ตอบกลับว่าอะไร

จู่ๆ ก็พลาดจังหวะหนึ่งท่อน แล้วก็ลืมเนื้อร้อง ต่อจากนั้นก็ฮัม "อืม...อา" กลบเกลื่อนไป มีเสียงโห่จากด้านล่าง ดีที่หน้าด้านพอใช้ "อืม...อา" ร้องจนจบเพลง ส่วนซีซีกับหลัวเปิ่นด้านล่างกลั้นขำกันไม่ไหวแล้ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป