หลังผ่านไปสิบกว่าวัน องค์เจ้าเก้าก็เสด็จกลับคืนสู่ราชธานี
ระยะนี้กรมพิธีการต่างเฝ้าเตรียมงานพิธีราชาภิเษกมาตลอด
ตามธรรมเนียม เมื่อองค์เจ้าเก้าเสด็จกลับมาขึ้นครองราชย์ พระนางควรประทับในพระราชวัง
แต่นางกลับเข้าไปพำนักในคุ้มหนิงเสียฉันใด
แม้กระนั้น ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากติเตียนเป็นแน่
เพราะแม้แต่ฮ่องเต้เสวียนยังไม่ทรงว่าอะไร
ส่วนพิธีราชาภิเษกนั้น ได้กำหนดไว้ในสามวันข้างหน้า
คืนนั้น หนิงเฉินเดินเข้ามายังห้องขององค์เจ้าเก้า
“ฝ่าบาท ข้าน้อยขอมาถวายตัวรับใช้ในยามราตรี!”
หนิงเฉินเบิกบานพรายด้วยแก้มยิ้ม กล่าวกับองค์เจ้าเก้าที่ใบหน้างดงามน่ารัก
ใบหน้าขององค์เจ้าเก้าแดงระเรื่อ
นางแกล้งทำท่าอวดอำนาจของจักรพรรดิ “หนิงเฉินเจ้ากล้าดีอะไร มิได้ทูลขอพระบรมราชานุญาต กล้าล่วงเข้าเขตตำหนักรองของเจิ้น เจ้าถึงกับกล้าขนาดนี้... ใครใด ลากมันลงไป รางวัลมันซะด้วยการสองปรก!”
หนิงเฉินก้าวเข้ามาใกล้ ใช้นิ้วเล็กปลายคางแหลมของนางให้เชิดขึ้น
“ฝ่าบาททรงเข้าใจผิดหรือไม่ ที่นี่คือห้องของข้าน้อย ฝ่าบาทจะมาทำอะไรในห้องของข้าน้อย
ยังจะลงโทษการสองปรกอีกหรือ ต่อไปนี้ฝ่าบาทไม่ต้องใช้แล้วหรือก็คือเรื่องนั้น?”
ว่าแล้วก็ก้มลงประทับจุมพิตริมฝีปากแดงเรื่อของนาง
จูบกันระยับเรื่อยไปจนถึงบนเตียง
“ฝ่าบาท จื่อซูกับอวี่ตี๋ไม่อยู่ วันนี้ทั้งหมดเป็นของฝ่าบาทเสียยามนี้”
หนิงเฉินยิ้มเจ้าเล่ห์ ม่านผ้าถูกลงม่านลงมา เสื้อผ้าร่วงลงใต้เตียงทีละผืน
เตียงใหญ่สั่นไหวเป็นจังหวะจนถึงรุ่งสาง
เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงเฉินแล้วใจชื่นใจ
ส่วนองค์เจ้าเก้าลุกจากเตียงไม่ไหว ต้องรอถึงเที่ยงวันจึงปรากฏกาย
บ่ายวันนั้น ทั้งสองก็ถูกฮ่องเต้เสวียนทรงเรียกเข้าวัง
ทุกถ้อยทุกคำของฮ่องเต้เสวียนล้วนสื่อความหมายเดียวกันคือ เร่งรัดให้เจิ้นมีพระนัดดาโดยไวเถิด
.......
สามวันผ่านลง