ฝ่ายหนิงเฉินหลอกองค์ชายสามจนงุนงงไปหมด ฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัว รีบพาคนหนีไปในยามราตรี
อีกด้านหนึ่ง ณ เซียงโจวอันห่างไกล บัดนี้กลับมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้น!
เดิมทีจงซือปั่ยเข้านอนไปแล้ว แต่กลับสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย
เขาฝันว่าทายาทสายเลือดเพียงคนเดียวของตนเกิดเรื่อง
จงซือปั่ยเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก พึมพำว่า “ดีที่เป็นเพียงความฝัน”
จากนั้นเขาก็เรียกพ่อบ้านชราที่คอยรับใช้ตนมาโดยตลอด ให้รินน้ำชาให้สักถ้วย
แต่เรียกอยู่หลายครั้งก็ไม่มีเสียงตอบรับ
“ไอ้เดรัจฉานนั่นหนีไปไหนเสียแล้ว?”
จงซือปั่ยด่าพลางลงจากเตียง
เมื่อมาถึงห้องด้านนอก เขาก็รินน้ำให้ตนเองหนึ่งถ้วย ดื่มแล้วก็หมดความง่วง จึงออกไปเดินเล่นในลานพลางครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ
จางเทียนหลุน ไอ้สารเลวต่ำช้าเจ้าเล่ห์นั่น ถึงกับพาทายาทสายเลือดเพียงคนเดียวของเขาไป
ต้องหาทางช่วยเด็กออกมาให้ได้
แต่กำลังของเขาคนเดียวในยามนี้ยังไม่พอจะต่อกรกับจางเทียนหลุน... จำเป็นต้องหาผู้ช่วย
เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะหาเวลาไปพบคังหลัว
โดยไม่รู้ตัว เขาก็เดินมาถึงนอกลานห้องปีกตะวันตก
ที่นี่เป็นที่พักของยุนเหนียง หญิงที่ให้กำเนิดทายาทสายเลือดเพียงคนเดียวแก่เขา
นับแต่เด็กถูกจางเทียนหลุนพาตัวไป ยุนเหนียงก็ร่ำไห้ทุกวัน
จงซือปั่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเข้าไปดูยุนเหนียง และพักค้างคืนที่นี่เสียเลย... เขาอายุมากแล้ว ปกติจึงไม่ค่อยแวะมาห้องปีกตะวันตก ด้วยวัยเช่นนี้ แม้ใจยังปรารถนา แต่ร่างกายกลับไม่เอื้ออำนวย