เมื่อจัดการเรื่องของหยวนหลงและพวกเสร็จแล้ว หนิงเฉินก็ขี่ม้ารุดไปยังคุ้มแม่ทัพเฒ่าเฉิน
แม่ทัพเฒ่าเฉินชราภาพมากแล้ว อีกทั้งยังพิการ เป็นได้ว่าเกษียณตัวเงียบ ๆ ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าใครอีกเลยในยามปกติ
คลื่นหลังแม่น้ำแย่งคลื่นหน้า คนรุ่นใหม่ย่อมแทนที่คนรุ่นเก่า
แม่ทัพเฒ่าเฉินคุ้มครองต้าเสวียน คุ้มครองฝ่าบาทมาตลอดชั่วชีวิต บัดนี้ได้ส่งไม้ต่อให้หนิงเฉินแล้ว จึงเกษียณกายอย่างใจหายอย่างวางใจ
เฒ่าแม่ทัพกำลังเล่นกับนกอยู่ พอได้ยินว่าหนิงเฉินมาถึง ก็รีบให้ตามเข้ามาทันที
“ท่านแม่ทัพเฒ่า ทรงนกอยู่กระมัง?”
แม่ทัพเฒ่าเฉินรู้สึกว่าสีหน้าของหนิงเฉินแปลกไป แต่ก็ไม่ได้คิดมาก ยิ้มแล้วถามว่า “เจ้าตัวดีนี่ มาหาข้าเพราะเหตุใด?”
หนิงเฉินเล่าเรื่องให้ฟังโดยคร่าว ๆ
คิ้วของแม่ทัพเฒ่าเฉินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย “ช่างไม่ถูกนัก คราวก่อนเจ้าทำให้หนานเยว่เจ็บหนักสุดชีวิต อีกสามห้าปีหนานเยว่ไม่ควรก่อศึกกับต้าเสวียนเลย...ทั้งนี้ย่อมมีอุบายแอบแฝงแน่นอน”
หนิงเฉินกล่าวว่า “ข้าก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหล แต่มองไม่ออกว่าแฝงอะไรไว้”
“แต่เรื่องที่ด่านหน้าลำบากนั้นเป็นส่วนเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของแผ่นดินต้าเสวียน ข้าจึงต้องเดินทางไปเองสักครั้ง...ท่านแม่ทัพ ที่ข้ามาครั้งนี้ ก็เพราะเมื่อข้าจากไป ขอให้ท่านเข้าวังบ่อย ๆ ไปพูดคุยเป็นเพื่อนฝ่าบาทขับไล่เหงาบ้าง ตราบที่มีท่านอยู่ ข้าก็วางใจ”
แม่ทัพเฒ่าเฉินพยักหน้า “ดี!”
หนิงเฉินพำนักอยู่ที่คุ้มแม่ทัพเฒ่าเฉินสักครู่ แล้วจึงออกเดินทาง ออกมาแล้วก็ขี่ม้ารุดตรงไปยังคุ้มของหลี่ฮั่นหรู
เป็นแน่แท้ ฝ่าบาทได้โปรดให้หลี่ฮั่นหรูรับหน้าที่เป็นประธานการสอบชุนเหวิน