ภายใต้แรงกดดันจากกระสุนปืนใหญ่อันรุนแรงยิ่ง กองทัพใหญ่ของอาณาจักรถัวหลัวพ่ายแพ้ยับเยิน ทิ้งเกราะทิ้งหมวก แตกพ่ายไม่เป็นทัพเป็นกอง
พระเจ้าจัตวาฝ่ายซ้ายพยายามจัดกระบวนต้านทวีหลายครั้ง แต่ทหารถัวหลัวสยองขวัญจนขวัญหายไปกับตา ต่างหนีกระจัดกระจาย
รื้นรื้นรื้น!!!
กระสุนปืนใหญ่แต่ละนัดที่ถูกยิงออกไป เปิดทางเป็นทางเลือดโลหิต
ประกอบกับธนูต่อเนื่องแบบจูกัดสนับสนุนประสานเป็นเนื้อเดียว ทหารถัวหลัวล้มตายเป็นเกลียวเป็นแถว
พระเจ้าจัตวาฝ่ายซ้ายแหงนตาเหลือก ความทะเยอทะยานเมื่อครามหายสิ้น
เดิมทีพระองค์ตั้งใจใช้กองทัพในมือกลืนกองพันธุ์เก้าหมื่นของต้าเสวียนลงให้หมด เพื่อชำระความอัปยศที่เคยถูกหนิงเฉินจับได้ตัวเป็นเชลย
แต่ไม่คิดว่า ครั้งนี้หนิงเฉินได้นำอาวุธไฟที่เกรียงไกรกว่าเดิมมาด้วย
เหล่าทหารไม่มีแม้แต่หัวแดนให้สู้รบ
“ถอย! ถอยเร็ว......”
พระเจ้าจัตวาฝ่ายซ้ายแดงก่ำทั้งดวงตา คำรามด้วยความเจ็บปวดเกรี้ยวกราด
พระองค์นำทหารราบส่วนพระองค์เริ่มล่าถอย
กองทัพแตกพ่ายดั่งภูเขาถล่ม!
หนิงเฉินสั่งการ ให้ปืนใหญ่หยุดยิง
ปืนใหญ่แม้เก่งกาจ แต่ปัญหาคือกระสุนปืนใหญ่มีน้ำหนักมาก พกพายาก
ชั่วเพียงครู่เดียว กระสุนที่นำมาด้วยถูกใช้ไปเสียครึ่งหนึ่ง
“กองธนู รื้อธนู!”
ตามพระบัญชาของหนิงเฉิน สายฝนอาวุธนับหมื่นนับแสนทะยานคลุมฟ้าปกดิน ยิงตรงเข้าหากองทัพถัวหลัว
หลายรอบของสายฝนธนูผ่านไป ศพกองสูงดั่งภูเขา เลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ
ภายในระยะยิงของธนูไม่เหลือศัตรูมีลมหายใจอยู่แล้ว!
หนิงเฉินยกมือขึ้น แล้วทุบลงอย่างแรง “โจมตี!”
รื้นรื้นรื้น!!!
กลองรบแห่งการโจมตีดังกึกก้อง สั่นสะเทือนแผ่นดินสุดขอบฟ้า
“เหล่าบุรุษต้าเสวียน ไล่ฟันตามข้ามา!”
ฉียวนจงคำรามลั่น
กองทัพนับพันนับหมื่นดั่งสึกไหวทั่วผืนม้า เชี่ยวชนดั่งน้ำขึ้นทะเลเข้าใส่ทหารตกค้างผู้ลี้ภัยของถัวหลัว ไล่สังหารอย่างถล่มทลาย!