ซิงซ่านจ้องมองหนิงเฉิน สีหน้าเผยความผิดหวังที่ซ่อนก็ไม่มิด
พูดให้เสียมารยาทหน่อย แม้ครั้งนี้พวกเขาจะวางแผนบุกยึดเมืองซีกวนได้สำเร็จ... แต่ตราบใดที่หนิงเฉินยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็อยู่ไม่ว่างทั้งกลางวันกลางคืน
ครั้งนั้น หนิงเฉินบุกยึดหลินเสวียนเฉิงของซีเหลียงราวสายฟ้าฟาด ทำให้พวกเขาเกิดความหวาดกลัวติดตัวมาจนถึงบัดนี้
ครั้งนี้ที่กล้าลงมือกับต้าเสวียนเสียเอง ประการแรกเพื่อช่วยเฟิงผู่ ประการที่สองเพราะซีเหลียงได้เป็นพันธมิตรกับอาณาจักรถัวหลัว จึงมั่นใจขึ้นมา
ตั้งใจจะผูกมัดด้วยหลักศีลธรรม บังคับให้หนิงเฉินฆ่าตัวตาย
แต่หนิงเฉินไม่แคร์เสียเลย
ซิงซ่านตะโกนว่า "หนิงเฉิน เมื่อเป็นเช่นนี้... เจ้าจงตอบตกลงข้อเสนอของข้าพ่นกวนสักสองสามข้อ แล้วข้าจะยกปล่อยตัวคนและถอนทัพ"
หนิงเฉินกล่าวเรียบเย็น "เอ่อนมา"
ซิงซ่านอ้างปากตะโกนต่อ "หนึ่ง เอาเฟิงผู่แลกกับองค์ชายสี่แห่งต้าเสวียนของเจ้า"
หนิงเฉินพยักหน้า "ได้!"
ซิงซ่านอองต่อ "สอง นำทรัพย์สินที่เจ้าปล้นจากหลินเสวียนเฉิงคืนมาทั้งหมด ทั้งยังต้องชดใช้เงินขาวอีกสิบล้านตำลึง"
หนิงเฉินมองเขา แล้วเม้มออกมาสองคำว่า "ฝันไปเถิด!"
สีหน้าซิงซ่านบูดทันที "หนิงเฉิน ดูท่าเจ้าคงไม่มีความตั้งใจจะเจรจาจริงสินะ"
หนิงเฉินยิ้มเย้ยหยัน "เป็นข้าไม่จริงใจ หรือพวกเจ้าไม่จริงใจกันแน่... เงินขาวสิบล้านตำลึง เจ้ากล้าเปิดปากได้จริง ๆ ข้าถามแต่ถ้อยเดียว คลังหลวงของซีเหลียงเจ้ามีเงินมากเท่านี้หรือ"
"เฟิงผู่ซุ่มซ่อนอยู่ในต้าเสวียน กิจการใหญ่โตขนาดนั้น หลายปีที่ผ่านมาคงเอาเงินส่งกลับซีเหลียงไม่น้อยสินะ?"