เสียงหัวเราะอย่างภาคภูมิใจของอ๋องรุ่ยถูกตัดพักลงด้วยเสียงกรีดร้องอย่างสยดสยองเสียงหนึ่ง
เขากับนี้เทียนสิงหันกลับไปมอง เห็นชายตัวเตี้ยปากอ้าเหมือนหัวปีศาจ รูปร่างเหมือนฟักทองสุก กำลังบีบคอหญิงสาวอย่างทารุณ
หญิงสาวดิ้นรนสุดชีวิต
แต่แรงดิ้นรนค่อย ๆ อ่อนลง และในที่สุดก็ถูกบีบจนตายคามือ
"โสนม เจ้ากล้ากัดข้างงั้นรึ"
ตัวเตี้ยฟักทองมองรอยฟันบนต้นแขนตนเอง โทสะจนควบคุมไม่ได้ จับศพลากไปที่ประตูแล้วโยนออกไปกลางลานบ้าน
ชายผู้นี้นามว่าโจวจื่อต้าเจี้ย เป็นแม่ทัพสูงสุดของกองทัพโชวะกว่าสองหมื่นนาย
อ๋องรุ่ยมองศพกลางสายฝน แล้วเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีว่า "ท่านแม่ทัพต้าเจี้ยไม่ต้องโทสะ หญิงหล่อนมีมากมาย อย่าให้หญิงต่ำต้อยสักคนมาทำลายอารมณ์เลย"
โจวจื่อต้าเจี้ยยิ้มเหยียดปากกว้างเหมือนปากกบ มองไปยังหญิงสาวอีกคน แล้วเดินเข้าไปพร้อมรอยยิ้มลามก
แต่ในชั่วขณะนั้นเอง ทหารเจาเหอนายหนึ่งวิ่งเข้ามาจากประตูใหญ่อย่างตกใจสุดขีด
เพราะตกใจเกินไป ตอนข้ามเข้ามาจึงสะดุดธรรมดาล้มคว่ำลง
แต่เขาไม่ทันจะได้ร้องปวด ก็คลานลุกขึ้นวิ่งมา "ท่านแม่ทัพ บรรลัยแล้ว บรรลัยใหญ่หลวงแล้ว...ข้าศึกบุกเข้ามาในเมืองแล้ว"
อ๋องรุ่ย นี้เทียนสิง และโจวจื่อต้าเจี้ยต่างหน้าซีดเผือด
อ๋องรุ่ยเป็นฝ่ายได้สติก่อน "เป็นคนของหนิงเฉินหรือ"
"ใช่ ใช่ ทหารหนิงอาน!"
สามคนเปลี่ยนสีหน้าทันที
"เป็นไปได้อย่างไร คนของหนิงเฉินบุกเข้าเมืองมาได้อย่างไร"
น้ำเสียงของอ๋องรุ่ยสั่นเครือ
เขารู้ดีว่ากำลังพลโชวะสองหมื่นกว่านายนี้ ไม่มีทางต้านทานหนิงเฉินได้
หากตกอยู่ในมือของหนิงเฉิน ย่อมไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ