หยวนหลงและพวกนั่งลง จิบชาร้อนกันไปสองสามอึก
ฉียวนจงเป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน “ท่านอ๋อง สถานการณ์ในเซียงโจวควบคุมไว้ได้เกือบทั้งหมดแล้ว
ทัพตงจิ้งบาดเจ็บล้มตายไม่มากนัก แต่ไม่ได้มีกองทัพสิบสี่หมื่นอย่างที่ว่า มีเพียงสิบหมื่น นอกจากผู้บาดเจ็บล้มตายไปหลายพัน ที่เหลือล้วนยอมจำนนทั้งสิ้น”
หนิงเฉินกล่าวเสียงขรึม “ได้ยินว่าจางเทียนหลุนมีเกาะแห่งหนึ่งกลางทะเล เป็นทางถอยที่เตรียมไว้ให้ตนเอง คิดว่าทัพตงจิ้งสี่หมื่นที่หายไป คงถูกเขาส่งไปประจำอยู่บนเกาะนั้น
คนเหล่านั้นยังไม่ต้องไปสนใจ จงควบคุมทัพตงจิ้งที่ยอมจำนนให้อยู่ในมือเราทั้งหมดก่อน
ขั้นแรกก็ใช้วิธีเดิม สลายพวกเขาให้กระจัดกระจาย แล้วแทรกเข้าไปในกองทัพของเรา... นอกจากนี้ แม่ทัพนายกองในทัพตงจิ้ง โดยเฉพาะตำแหน่งที่มีอำนาจจริง ต้องให้คนของเรารับผิดชอบทั้งหมด”
ฉียวนจงก้มตัวรับบัญชา “กระหม่อมรับบัญชา!”
หยวนหลงกล่าวต่อทันที “กราบทูลท่านอ๋อง เก็บกวาดสนามรบใกล้เสร็จแล้ว... สิ่งของที่ยึดมาได้ยังอยู่ระหว่างตรวจนับ พรุ่งนี้จะนำขึ้นถวายให้ท่านอ๋องตรวจดู”
หนิงเฉินรับคำเบา ๆ
หยวนหลงกล่าวต่อ “เหลยอานยังนำคนออกค้นหาจางเทียนหลุนกับคังเสี้ยวทั่วทั้งเมือง แต่ตอนนี้ยังไม่พบเบาะแส
แต่ท่านอ๋องโปรดวางพระทัย ตอนนี้คนทั้งเมืองล้วนเป็นคนของเรา พวกเขาหนีไปไหนไม่รอด”
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย กำชับว่า “ค้นหาได้ แต่เวลาค้นบ้านชาวบ้าน จงระวังวิธีการ อย่าทำให้ชาวบ้านตกใจ อย่าก่อให้เกิดความไม่พอใจ... ชาวเมืองเซียงโจวลำบากมามากพอแล้ว”
หยวนหลงรับบัญชา “ขอรับ!”
หนิงเฉินเหลือบมองเฟิ่งฉีเจิ้ง “แม่ทัพเยว่ยังไม่กลับมาหรือ”