สีหน้าโม่หยางซั่วเปลี่ยนไป เขาเคยคิดว่าด้วยลิ้นเล่ห์กลอัจฉริยะของตน จะสามารถหันใจคนทั้งมวลที่อยู่ ณ ที่นี้ให้เอนเอียงมาข้างตนได้
ยุทธภพคืออะไร ก็คือแดนนอกหน้าที่การของราชสำนัก พูดให้เข้าใจง่ายก็คือดินแดนที่ราชสำนักไม่อาจควบคุมได้อย่างแท้จริง
เหล่ายุทธชนนิยมเสรี ชังกฎระเบียบข้อบังคับของราชสำนัก ดังนั้นยุทธภพกับราชสำนักจึงเป็นสองโลกที่แยกจากกัน
แต่เขาลืมไปว่า เหล่ายุทธชนยิ่งบูชาวีรบุรุษ และหนิงเฉินก็คือวีรบุรุษแห่งต้าเสวียน
เมื่อหนิงเฉินเห็นภาพเช่นนี้ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
แม้เหล่ายุทธชนจะนิยมเสรี นิสัยแปลกประหลาด แต่มิได้หมายความว่าพวกเขาขาดวิจารณญาณรู้ผิดรู้ชอบไม่
โม่หยางซั่วเริ่มอาการใจร้อนวุ่นวาย โกรธกริ้วว่า "พวกเจ้าในฐานะยุทธชน กลับไปสมรู้ร่วมคิดกับสุนัขล่าเนื้อของราชสำนักพวกนี้ ช่างน่าขันนัก!"
หนิงเฉินมองเขา หัวเราะเยาะเย้ย "พวกเขายอมสมรู้ร่วมคิดกับสุนัขล่าเนื้อของราชสำนักอย่างข้า ก็ยังดีกว่าลงมาร่วมงานกับเจ้า เจ้าไม่เคยคิดเลยหรือว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ เพราะเจ้านั้นแม้แต่จะนับเป็นมนุษย์ก็ยังไม่ได้
ยุทธภพกับราชสำนักไม่เคยเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน อยู่สูงในราชสำนักย่อมห่วงใยราษฎร อยู่ไกลในยุทธภพย่อมห่วงใยองค์จักรพรรดิ...บรรดาผู้ที่อยู่ ณ ที่นี้ ล้วนเป็นบุญญาธิการผู้กล้าหาญที่หนิงโหม่งเคารพนบนอบ
พวกเขามิได้สมรู้ร่วมคิดกับหนิงโหม่ง หากแต่เพียงปกป้องแผ่นดินของตน...ส่วนเจ้า คือผู้ทรยศที่ต้องการทำลายแผ่นดินนี้"
แววตาโม่หยางซั่วเปี่ยมพิษภัย "หนิงเฉิน เจ้าคิดจริงหรือว่าเมื่อพวกเขายืนอยู่ข้างเจ้าแล้ว เจ้าจะได้หลับสบายไร้กังวล?"
หนิงเฉินกล่าวอย่างเย็นชา "เปิ่นหวังรู้ว่าเจ้ายังมีหมัดต่อยอดซ่อนอยู่ หากแต่เจ้าดูเหมือนจะลืมไปว่า เปิ่นหวังผ่านศึกบุกทัพรบมานับไม่ถ้วน เคยเกรงกลัวเมื่อใด พูดตามตรง พวกไร้ฝีมือรวมกลุ่มกันอย่างพวกเจ้า เปิ่นหวังไม่เคยเอามาคำนึงถึงเลย"