เที่ยงวันนั้นเอง หยวนหลงและฉียวนจงก็นำทัพมาถึง
หนิงเฉินสั่งให้กองทัพพักทัพ แล้วจึงลงมือเมื่อถึงยามค่ำ
ภายในเต็นท์นายทัพ หนิงเฉินกำลังก้มหน้าพินิจแผนที่
อีกเพียงเจ็ดวัน ก็จะถึงเมืองเซิงกวัง
เส้นทางช่วงหนึ่งต้องผ่านทะเลทราย แม้จะข้ามผ่านได้ภายในครึ่งวัน แต่ก็ไร้ประกันว่าทหารซีเหลียงจะไม่ตั้งซุ่มดักร้ายตรงนั้น จำต้องระวังเป็นพิเศษ
หนิงเฉินเรียกหยวนหลงเข้ามา สั่งให้พาคนออกไปหาแหล่งน้ำ
ยามข้ามทะเลทราย ต้องเตรียมน้ำไว้ให้เพียงพอ
คืนนั้นหนิงเฉินไม่ได้ยกทัพ
พักทัพจวบจนรุ่งขึ้น กองทัพใหญ่จึงออกเดินทัพมุ่งสู่เมืองเซิงกวังโดยตรง
หนิงเฉินเดินทัพไม่เร็วนัก
ประการแรก หญิงผู้นั้นนามตันไทชิงเยว่ฉุดรั้งเวลาไปสองสามวัน คงเป็นแน่ที่ซีเหลียงระดมพลไปจบแล้ว
ประการที่สอง เขาเกณฑ์ทหารร้องหมื่นจากด่านชายแดน ต้องรอให้ตามมาสมทบ
เขาเดาว่า กำลังที่ซีเหลียงรวมกำลังไว้ที่เมืองเซิงกวังคราวนี้ย่อมไม่น้อย
เพราะถ้าเมืองเซิงกวังรั้งไม่อยู่ ก็จะไม่มีอะไรหยุดยั้งก้าวของเขาได้อีกต่อไป
สองวันถัดมา หนิงเฉินมาถึงชายขอบทะเลทราย
แต่ก่อนที่จะบุกทะลุทะเลทราย ทหารสอดแนมรีบรุดมากราบว่า ทูตจากซีเหลียงขอพบ
หนิงเฉินหรี่ตาถามว่า “มากันทั้งเท่าไร”
“กราบอ๋อง คณะทูตมีทั้งหมด 12 คนพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินครุ่นคิดชั่วครู่ สั่งให้กองทัพตั้งค่ายพักทัพ
จากนั้นจึงให้ทหารสอดแนมนำทูตจากซีเหลียงเข้ามาพบ
หนิงเฉินนั่งรออยู่ในเต็นท์นายทัพ
พันอวี่เฉิง เฟิ่งฉีเจิ้ง เยว่ฉงหยุน และเหล่าฝีมือชั้นครูต่างอยู่กันครบ
“กราบอ๋อง ทูตจากซีเหลียงขอเข้าพบพ่ะย่ะค่ะ”
นอกเต็นท์ดังขึ้นเสียงใสชัด