เสียงหัวเราะของหนิงเฉินยังความอับอายขุ่นเคืองให้แก่ดนใจอาจารย์ประจำรัฐแห่งน่านเยว่จนหน้าแดงซีดไปทั้งใบ
นางรู้ดีว่า 'พวกหนูที่ไร้ความกล้า' ที่หนิงเฉินเอ่ยถึงนั้น หมายถึงนางแต่ผู้เดียว
นางรู้ว่าในเหล้านี้ไม่มีพิษ ทั้งหนิงเฉินและองค์ชายสี่ดื่มแล้วก็ไม่เป็นอะไร...ความที่หนิงเฉินกระทำเช่นนี้ ชัดว่ามีเจตนาหยอกล้อเหยียบหยันนางเท่านั้น
อาจารย์ประจำรัฐแห่งน่านเยว่ยกจอแก้วขึ้นมาในคราเดียว
หนิงเฉินมองไปยังนาง "เจ้าควรไตร่ตรองให้ดีเถิด เหล้าจอนี้มีพิษ ดื่มลงไปเมื่อใดต้องสิ้นใจเป็นแน่"
อาจารย์ประจำรัฐแห่งน่านเยว่เปล่งเสียงหัวเราะเยาะ นางรู้ว่าหนิงเฉินกำลังขู่กลัว อยากเห็นสีหน้าตกใจของนาง นางจะไม่ยอมให้โอกาสที่หนิงเฉินจะเหยียบหยันตนอีกเป็นครั้งที่สอง
คราใดก็ชักจอแก้วขึ้น เงยหน้าดื่มกระหน่ำจนสิ้นสุด
ดื่มเสร็จยังไม่ลืมกล่าวเหน็บแนมว่า "เหล้านี่ด้อยคุณภาพเหลือเกิน เทียบกับดอกบานไม่รู้โรยแห่งหนานเยว่ข้าไม่ได้แม้แต่น้อย"
หนิงเฉินมองนางแล้วชูหัวแม่มือขึ้นอย่างช้า ๆ "เหล้าพิษจะดีดีได้เพคะอะไร ช่างเป็นชายชาตรีจริง ๆ เหล้าพิษก็ดื่มลงไปได้โดยไม่คิดเสียดายชีวิต ข้าเพิ่งเกิดความเคารพนบนบเจ้าขึ้นมาเสียแล้วสิ!"
อาจารย์ประจำรัฐแห่งน่านเยว่หัวเราะเยาะต่อเนื่อง "เล่นลวงตาหลอกภูตผี เจ้าคิดว่าด้วยเช่นนี้จะขู่เหล่าข้ารราชครูได้งันหรือ..."
คำยังไม่ทันจบสุด ร่างกายกลับสั่นคลอนขึ้นมาโดยฉับพลัน เสียงก็ขาดหายไปกลางคำ
ปึ้!!!
เลือดดำพุ่งกระเซ็นเต็มไปทั้งโต๊ะ
อาจารย์ประจำรัฐแห่งน่านเยว่ล้มม้วนลงบนโต๊ะ ลมหายใจขาดสิ้น ณ ที่นั้นเอง
คังหลัวแข็งค้างทั้งตัวดั่งรูปหล่อหินสลักไม้
ผู้คนในที่ประชุมตกตะลึงกันถ้วนหน้า!
ในเหล้านั้นมีพิษจริง
อาจารย์ประจำรัฐแห่งน่านเยว่ถูกวางยาพิษสิ้นใจต่อหน้าต่อตา!