อ๋องซีเหลียงจ้องกล่องไม้ในมือตันไทชิงเยว่ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งสัญญาณให้ทหารองครักษ์รายฝีพระบาทที่อยู่ข้างกายไปนำกล่องมา
ทหารองครักษ์เดินไปตรงหน้าตันไทชิงเยว่ แล้วยื่นมือกล่าวว่า “ส่งกล่องมาให้ข้า”
ตันไทชิงเยว่ส่งกล่องให้เขา
ทหารองครักษ์ประคองกล่องเดินมาหาอ๋องซีเหลียง
อ๋องซีเหลียงไม่ได้ยื่นมือไปรับ เพราะกังวลว่าข้างในจะมีกลไกซ่อนอาวุธ หากเปิดกล่องแล้วมีลูกธนูพิษพุ่งออกมา เขามิเท่ากับจบเห่หรือ
เขาสั่งทหารองครักษ์ว่า “เปิด!”
ทหารองครักษ์รับคำสั่ง แล้วค่อย ๆ เปิดกล่องอย่างระมัดระวัง
ในกล่องไม่มีอาวุธลับใด ๆ
แต่สิ่งที่อยู่ข้างในกลับทำให้อ๋องซีเหลียงรู้สึกเหมือนสมองอื้ออึง ร่างแข็งค้างอยู่กับที่
ทหารองครักษ์ที่อยู่ข้าง ๆ ต่างอ้าปากค้าง
เพราะในกล่องมีศีรษะคนอยู่หนึ่งศีรษะ เป็นศีรษะขององค์รัชทายาทในปัจจุบัน
ในตอนนั้นเอง ตันไทชิงเยว่ก็ลงมือ
ร่างนางพุ่งวูบดุจแสงไหล ตรงเข้าหาอ๋องซีเหลียง
ฉึบ!!!
กระบี่ชักออกจากฝัก
นางแทงกระบี่ออกไปหนึ่งครั้ง ดุจงูพิษแลบลิ้น พร้อมเสียงแหวกอากาศหวีดหวิว ปลายกระบี่แทงตรงเข้ากลางอกอ๋องซีเหลียง
ทว่าสิ่งที่แม้แต่ตันไทชิงเยว่ยังคาดไม่ถึงคือ กระบี่ของนางกลับแทงไม่เข้า
แม้แทงไม่เข้า แต่กระบี่นั้นก็ดันอ๋องซีเหลียงกระเด็นไปชนฉากกั้นด้านหลัง จนร้องโหยหวนออกมา
ตันไทชิงเยว่กำลังจะพุ่งเข้าไปจัดการอ๋องซีเหลียง ทันใดนั้นเสียงแหลมคมแหวกอากาศก็ดังขึ้น
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!!!
ลูกธนูจำนวนมากพุ่งออกมาจากหลังฉากกั้น
แสงเย็นวาบวูบวาบ
กระบี่ในมือตันไทชิงเยว่พลิกตวัดเป็นดอกกระบี่ต่อเนื่อง