หน้าเมืองไห่จง กองทัพสองหมื่นนายเข้าแถวเรียงราย
ชายวัยกลางคนร่างกำยำ คิ้วเข้มดวงตาคมกล้า กำลังขมวดคิ้วเดินไปมาริมทาง
ผู้นั้นคือนายทหารรักษาเมืองไห่จง หลู่หมิง นั่นเอง
เขามีใจจริงที่อยากจะยอมจำนน
เทพสงครามแห่งต้าเสวียนอย่างหนิงเฉิน กล่าวขานกันว่าโจมตีเมื่อใดชนะเมื่อนั้น รบราขึ้นเหนือลงใต้ไม่เคยปราชัย
แต่เดิมยังคิดว่าเซียงซิวหมิงน่าจะต้านได้สักเวลา
ผลปรากฏว่าผ่านไปเพียงเท่าไร เมืองพังทหารตาย
เมื่อทราบว่าเซียงซิวหมิงเสียชีวิตในสมรภูมิ และเมืองหลินไห่ถูกตีแตก นาทีนั้นเองเขาก็ตัดสินใจจะยอมจำนน
ไม่ใช่ว่าเขาขลาด หากแต่รบไม่ไหวจริง
ยังไม่พอ พอหลี่เหวินชูกับเฮ่อกวนอวี่กลับมาเล่าเรื่องกองทัพเจาเหอ...สามหมื่นนาย ไม่เหลือผู้รอดแม้แต่คนเดียว
ยังจะรบยังไงได้อีก?
กองทัพห้าหมื่นเซียงซิวหมิง บวกกับสามหมื่นของกองทัพเจาเหอ แปดหมื่นคนยังต้านฝีเท้าหนิงเฉินไม่อยู่ เขามีเพียงสองหมื่น จะไปรบสู้ได้อย่างไร
หลู่หมิงเข้าใจดี ถ้าอยากมีชีวิตรอด ทางเดียวคือยอมจำนน
แต่หนิงเฉินกลับบอกหลี่เหวินชูกับเฮ่อกวนอวี่ให้กลับมารอคำตอบ...ทำให้เขาหลับไม่ลง กินไม่ได้มาหลายวัน
ถ้าหากหนิงเฉินไม่รับการยอมจำนน แล้วสังหารพวกเขาทั้งเมืองทิ้งเสียแล้วไงล่ะ?
ระยะนี้หัวใจหลู่หมิงเต้นแรงจนแทบวาบ!
เฮ่อกวนอวี่กับหลี่เหวินชูเองก็เคร่งเครียดเต็มหน้า
พวกเขาไม่รู้เลยว่าหนิงเฉินจะยอมรับการยอมจำนนของพวกตนหรือไม่?
ส่วนจะรบ? อย่าคิดเลย...ถ้าเป็นศัตรูคนอื่น พวกเขาย่อมไม่ยอมแพ้ แต่สิ่งที่เผชิญหน้าคือหนิงเฉิน
หนานเยว่ ซีเหลียง อาณาจักรถัวหลัว...ล้วนเคยพ่ายแพ้ในมือหนิงเฉินมาแล้วทั้งสิ้น
กองทหารสองหมื่นของพวกเขา แม้ความกล้าที่จะปะทะกับหนิงเฉินก็ไม่มีเสียด้วยซ้ำ