เหลาเซวียนแจ่มใสระเรื่อไปด้วยโลภมาน ใบหน้าเอียงอายเปื้อนรอยยิ้มหื่น ชี้ไปยังสตรีที่ล้มลงกับพื้นแล้วตะโกนว่า "จับนางไว้!"
แม้เครื่องทรงของสตรีจะขาดรุ่ย แต่ร่างสูงสง่า เค้าหน้างดงามประณีต ย่อมนับเป็นสาวงามชั้นเลิศ หากด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดขาวดวงตาเต็มไปด้วยความสยอง
นางดิ้นรนลุกขึ้น กะเผลกเดินหนีเข้าไปในตรอกข้าง ๆ คงเป็นเพราะตกลงมาเมื่อครู่จนข้อเท้าบิด
เหลาเซวียนยิ้มหื่นเต็มหน้า มิได้รีบร้อนใด ๆ ...เปรียบดั่งแมวเล่นหนู จ้องมองสตรีที่หนีไป
"ได้เวลา จับตัวนางมาให้เปิ่นกวน"
"รับบัญชา!"
ทหารซีเหลียงสองนายไล่ตามเข้าไปในตรอก
แต่รอนานหลายชั่วยาม ก็มิเห็นทหารทั้งสองจับตัวสตรีออกมา
เหลาเซวียนขมวดคิ้ว แววตาแทรกความระแวง กำลังจะสั่งคนเข้าไปสำรวจ บังเอิญได้ยินเสียงสตรีร้องตกใจดังแว่วมาจากตรอก "พวกเจ้า...ปล่อยข้าน้อย ปล่อยเดี๋ยวนี้..."
ใบหน้าเหลาเซวียนมืดครึ้ม โทสะโปบาท
ยังมิทันเขาจะได้ลิ้มรส สองไอ้สารเลวนี่กล้าแย่งชิงเสียก่อนหรือ
เหลาเซวียนพลิกตัวลงจากหลังม้า พาคนเดินก้าวยาวเข้าไปในตรอก
ภายในตรอกแสงสว่างมัวหม่น เห็นเพียงทหารซีเหลียงทั้งสองกดทับร่างสตรีอยู่...ฝ่ายนางพยายามดิ้นรนสุดชีวิต
"ไอ้เวร ยังไม่เลิกกระทำการ...อยากตายหรือไร สตรีที่เปิ่นกวนมองแล้วพวกเจ้ากล้าแตะต้อง?"
เหลาเซวียนเกรี้ยวกราดเต็มหน้า ก้าวยาวเข้าไป ยื่นมือจับปกเสื้อหลังทหารทั้งสองกระชากออกแรงหนึ่ง
ตั้งใจจะดึงทั้งสองออกจากกัน ใครจะคิดว่าทั้งสองล้มหงายหลังลงไปพร้อมกัน