ทหารใหญ่แห่งต้าเสวียนวางอาวุธลงทั้งกอง ยอมจำนนเสียแต่ยังไม่รบ
หนิงเฉินขี่ม้าพลิกวนไปทั่วค่ายใหญ่ พลางตะโกนร้องเสียงก้อง
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวหันข้างมองเขา ดวงตาเป็นระลอก
ไม่คิดว่าชายนี่จะไม่เพียงแต่แต่งกวีและรบเก่ง หากยังมีฝีมือเร้าใจคนเป็นเลิศอีกด้วย
"พวกเจ้าทั้งหลายจงฟัง วางอาวุธ...ฮึก ฮึก..."
หนิงเฉินร้องจนคอแห้งผาก ลมเย็นพัดหลับเข้าปาก จนต้องไอรุนแรง
บัดซบ...น่าจะริบเฟิ่งฉีเจิ้งมาด้วยแต่แรก ชายนี่เกิดมามีเสียงดังเป็นธรรมชาติ คนเดียวเทียมได้ยี่สิบทหารส่งเสียง
ริมฝีปากใต้ผ้าคลุมหน้าของไทเฮาตายฉายเหยี่ยวยกขึ้นเล็กน้อย หมายใจชมพู่
"พวกเจ้าคะนองต่อไป!"
หนิงเฉินกำชับทหารหนิงอานหลักสิบนายข้างหลัง
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวเอ่ยเบา ๆ ว่า "เจ้ากล้าหาญเหลือเกิน กล้าพาคนเพียงเท่านี้บุกตรงเข้าค่ายข้าศึก ไม่กลัวเขาพุ่งเข้าฟันเจ้าเป็นชิ้น ๆ หรือ?"
หนิงเฉินมองนางหนึ่งครั้ง ยิ้มว่า "ก็มีเจ้าอยู่นี่หน่า"
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวยกมุมปาก "แม้ข้าจะเก่งสักเพียงไหน ก็รับไม่ไหวทัพใหญ่นับหมื่นนับแสน"
หนิงเฉินยักไหล่ "ไม่เป็นไร...มีเจ้าอยู่เคียงก็พอแล้ว เราสองคนมีชีวิตอยู่หาได้นอนร่วมไม่ ตายแล้วได้ฝังร่วมหลุมก็เป็นอันดี"
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวส่งเสียงละห้อ "ข้าแม้สู้ทัพหมื่นแสนไม่ไหว แต่ถ้าข้าตั้งใจจะไป เขาก็ขวางข้าไม่อยู่"
หนิงเฉินยิ้มฝืด "งั้นกระหม่อมขอมีชีวิตอยู่อย่างดี ๆ ก็แล้วกัน...จากตายร่วมหลุม กระหม่อมปรารถนาจะมีชีวิตนอนร่วมกับเจ้ายิ่งกว่า"
ไทเฮาตายฉายเหยี่ยวส่งเสียงหึ "ถ้าข้าจะคว้ากระบี่ฟันเจ้าตาย ณ บัดนี้ เจ้าว่าไช่เจียอวี่จะขอบคุณข้าหรือไม่?"