เสียงร้องอาลวายดำเนินมาตลอดทั้งคืน
พระราชวังทั้งแห่งกองศพสุมกองดุจภูเขา เลือดไหลนองกลายเป็นแม่น้ำ
กระทั่งรุ่งสาง เสียงศึกจึงเงียบลง
“กระหม่อมหยวนหลง ขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท!”
นอกหอประชุม เสียงทุ้มกึกก้องดังขึ้น
พระบรมวงศานุวงศ์พำนักอยู่ในตำหนักเชียนชิวมาทั้งคืน
ฮ่องเต้เสวียนลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า พระวรกายสะดุดนิดหนึ่ง เพราะประทับนั่นนานเกินไป
“เปิดประตู!”
หน่วยเงาลับเปิดประตูตำหนักเชียนชิวออก
หยวนหลงพระวรกายเปื้อนเลือดคลั่ก ก้าวรุดเข้ามาโดยเร็ว แล้วคุกเข่าลงกับพื้น “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ทำให้ราชบัญชาเสื่อมความหวัง ทัพเยว่อิงถูกกวาดล้างสิ้นซากแล้ว”
“ลุกขึ้นพูด!”
“ขอพระราชทานอภัยฝ่าบาท!”
หยวนหลงลุกขึ้น “ฝ่าบาท ด้านนอกปลอดภัยแล้ว!”
ฮ่องเต้เสวียนพระเพลิงเบา ๆ “ท่านแม่ทัพหยวนลำบากแล้ว เร่งด่วนขึ้นกำจัดศพให้สิ้น”
“กระหม่อม รับพระบรมราชโองการ!”
“หยวนหลง หนิงเฉินอยู่ที่ไหน?”
หยวนหลงสะดุ้งเฮือก “ย้อนกราบฝ่าบาท กระหม่อมไม่ทราบ!”
ฮ่องเต้เสวียนผิดหวังเล็กน้อย พระเพลิงเบา
หยวนหลงถอยออกไป!
พระเนตรฮ่องเต้เสวียนหล่นลงบนพระพักตร์พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยกับองค์รัชทายาท
ทั้งมารดาทั้งบุตรหน้าซีดเผือดดุจคนตาย
“หญิงพิษฆ่า”
พระพักตร์ฮ่องเต้เสวียนเขียวคล้ำ
พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะรัวไม่หยุด “โปรดให้ข้าพเจ้ามีชีวิตเถิดฝ่าบาท โปรดให้ข้าพเจ้ามีชีวิตเถิด เป็นรัชทายาทรุ่ยหวาง เขาเป็นผู้บงการให้ข้าพเจ้ากระทำเช่นนี้ ขอวิงวอนพระเมตตาเถิดฝ่าบาท!”
พระพักตร์ฮ่องเต้เสวียนเหม่นยิ่งกว่าเดิม “รุ่ยหวางให้ประโยชน์อันใดแก่เจ้า?”
พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยพูดพล่ามัว “เงินทองในการใช้สอยทั้งปวงของข้าพเจ้าล้วนรุ่ยหวางเป็นผู้ประทานให้ เขาว่าถ้าทำให้หนิงเฉินต้องจากเมืองหลวงไป จะช่วยให้องค์รัชทายาทได้ครองราชบัลลังก์...”