เว่ย์เฟิงย่อมไม่มีทางวางอาวุธลงได้
เมื่อใดที่ยอมจับโดยดี ก็มีแต่รอให้หนิงเฉินเป็นฝ่ายชำระชีวิตเท่านั้น
"ท่านแม่ทัพหยวน ใช้กระดาษแผ่นเดียวกล่าวหาว่าพวกเราทรยศต่อแผ่นดินสมรู้ร่วมคิดกับข้าศึก มิหนำซ้ำยังลงความเห็นโดยประมาทเกินไปหรือกระไร?"
หยวนหลงกล่าวเสียงทุ้มว่า "จับตัวโดยดีเถอะ ฮองเยมีรับสั่งให้ทรงไต่สวนด้วยพระองค์เอง หากเจ้าบริสุทธิ์จริง ฮองเยย่อมทรงคืนความบริสุทธิ์ให้เอง"
เว่ย์เฟิงกล่าวว่า "มิใช่ว่าข้าไม่ไว้วางใจท่านโหว แต่บัดนี้สงครามใหญ่ใกล้จะระเบิดขึ้น หากจับกุมพวกเราไป ย่อมก่อให้ขวัญกำลังใจของทหารแตกแยกแน่...ขอให้ท่านแม่ทัพหยวนกลับไปแจ้งท่านโหวว่า เมื่อเดินทางกลับถึงด่านชายแดน ข้าจะไปขอเข้าเฝ้าเพื่อรับโทษเอง"
หยวนหลงส่งเสียงครางเย็นชา "ขวัญกำลังใจแตกแยกงั้นรึ ท่านแม่ทัพเว่ย์ช่างเห็นค่าตนเองสูงนักสินะ?"
"ตราบใดที่ท่านโหวยังคงอยู่ ขวัญกำลังใจย่อมไม่มีวันแตกแยก"
เว่ย์เฟิงหัวเราะเยาะ "ท่านแม่ทัพหยวน จะให้พวกเรายอมจับโดยดีนั้น ต้องดูก่อนว่ากองทัพตระกูลเว่ย์ของข้าจะยอมหรือไม่?"
เว่ย์เฟิงเงยหน้าโบกมือ กองกำลัง 5,000 นายที่เขานำมาล้วนลุกขึ้นพร้อมกัน ใบมีดเปิดออกคันธนูตึงเต็มที่
หยวนหลงแววตาเยือกเย็น "กองทัพตระกูลเว่ย์งั้นรึ... ดูเหมือนท่านแม่ทัพเว่ย์จะถือว่าทหารของต้าเสวียนเราเป็นกองทัพส่วนตัวของเจ้าเสียแล้วสินะ?"
เว่ย์เฟิงออกจะพอใจในตน "ท่านแม่ทัพหยวนเข้าใจผิดแล้ว ก็เพียงแต่ข้าพาเหล่าทหารเหล่านี้รบกับหนานเยว่แล้วได้ชัยชนะติดต่อกัน ทหารทั้งปวงจึงรักใจและยกย่องข้าเท่านั้นเอง"
"ความยุติธรรมอยู่ในใจผู้คน ทุกคนล้วนรู้ว่าข้าถูกกล่าวหาโดยไม่มีความผิด"
ใบหน้าหยวนหลงเย็นคม มองกวาดสายตาไปทั่วเหล่าทหาร 5,000 นาย
"พวกเจ้าจะขัดขึ้นต่อคำสั่งทหารของท่านโหวหรือ?"
"ข้าจะนับถึงสาม หากยังไม่วางอาวุธ ให้ถือเป็นกบฏ ลงโทษตามกฎหมาย"