หนิงเฉินไม่ได้ตำหนิเหลยอานกับเยว่ฉงหยุนอีก ทั้งสองเป็นขุนพลคนสนิทของเขา และสิ่งที่ทำก็ถือว่าดีพอแล้ว!
“เอาละ พวกเจ้าทั้งสองลุกขึ้นเถอะ
เหล่าพาน ไปแจ้งห้องครัวให้เตรียมสุราอาหาร คืนนี้จะจัดงานเลี้ยงในครอบครัว
อ้อ ไปเรียกฉียวนจงกับคนอื่น ๆ มาด้วย ข้ามีเรื่องจะกำชับสักหน่อย”
ก่อนรับประทานอาหาร หนิงเฉินเรียกทุกคนมาที่ห้องหนังสือเพื่อประชุมสั้น ๆ
มีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือเรื่องฝึกกองทัพเรือ
หนิงเฉินมองไปทางฉียวนจง “พี่ชี้ ข้าตั้งใจจะฝึกกองทัพเรือห้าหมื่นนาย เพื่อยึดเกาะที่จางเทียนหลุนทิ้งไว้กลับคืนมา รวมทั้งบุกตีอาณาจักรเจาเหอ
กองทัพเรือห้าหมื่นนายนี้ ข้าตัดสินใจให้ท่านเป็นผู้บัญชาการ
คราวนี้ข้าพาคนสองคนกลับมาจากหมู่บ้านเทียนซือ พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลมานาน เชี่ยวชาญทั้งการว่ายน้ำและการเดินเรือ ข้าจะมอบคนทั้งสองให้ท่าน ลองสังเกตดู แล้วค่อยแต่งตั้งให้ทำงานสำคัญ”
ฉียวนจงตื่นเต้นอย่างยิ่ง ก้มตัวรับคำสั่ง “กระหม่อมรับคำสั่ง จะไม่ทำให้ท่านอ๋องผิดหวังเป็นอันขาด”
หนิงเฉินพยักหน้าเล็กน้อย กล่าวว่า “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ ข้าจะจัดสรรคนห้าหมื่นนายให้ท่าน หลังฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ข้าต้องการกองทัพห้าหมื่นนายที่เก่งกาจดุจพยัคฆ์หมาป่าและเชี่ยวชาญการรบทางน้ำ
กองทัพเรือห้าหมื่นนายนี้ เปิ่นหวังจะตั้งชื่อให้ด้วยตนเอง...กองเรือใหญ่แห่งมหาบุรุษเสวียน”
ฉียวนจงกล่าวว่า “กระหม่อมรับบัญชา!”
หยวนหลงพลันลุกขึ้นยืน กล่าวว่า “ท่านอ๋อง พวกเราขอร่วมฝึกด้วยได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“หืม?”
หยวนหลงกล่าวว่า “ทัพหนิงอานไม่คิดว่าตนด้อยกว่าใคร แต่การว่ายน้ำเป็นจุดอ่อนที่สุดของพวกเรา พวกเราขอร่วมฝึกด้วยได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”