ฮ่องเต้เสวียนเห็นเหล่าราชบัณฑิตทั้งสองฝ่ายฝ่ายทหารทั้งราชสำนักเชื่อถือหนิงเฉินกันหมดสิ้น ความตกใจจึงปรากฏชัดขึ้นในเบ้าตา
"ข้าเลี้ยงคนเนรคุณกลั้นไว้ทั้งคณะเสียแล้วกระมัง ในเมื่อเป็นขุนนางผู้ใหญ่แห่งราชสำนัก กลับสิ้นเชิงเช่นนี้ ไม่รู้แจ้งความจริง หวั่นเกรงต่อความตาย และร่วมเป็นฝ่ายเดียวกับพวกโจร"
หนิงเฉินเงยหน้าขึ้นทันที แววตาเฉียบคมราวภาพมีด
ชายหนุ่มก้าวไล่เข้าหาฮ่องเต้เสวียนทีละก้าว
ฮ่องเต้เสวียนถูกบีบจนต้องถอยหลังไล่ทีละก้าว ตกใจสั่นกล่าวว่า "ห...หนิงเฉิน... เจ้าจะทำสิ่งใด"
หนิงเฉินเอ่ยทีละคำ "ข้ามีสองคำถาม หนึ่ง เจ้าคือผู้ใด? สอง ฝ่าบาทอยู่ที่ใด?"
ฮ่องเต้เสวียนปลอมเอ่ยเสียงแข็งแต่ข้างในขลาด "หนิงเฉิน เจ้าถึงขั้นจำข้าไม่ได้แล้วงั้นหรือ"
หนิงเฉินจ้องมองฮ่องเต้เสวียนปลอมอย่างเย็นชา... เขารู้ว่าฝ่าบาทคือเกราะคุ้มกันเพียงหนึ่งเดียวของตัวปลอมนี้ มันย่อมไม่พูดออกมาง่ายเช่นนั้น
และเขาก็ไม่อาจลงมือกับฮ่องเต้เสวียนปลอมได้ หากมันถึงทางตันแล้วกระโดดกัดคนให้ฉบุนขึ้นมา ฝ่าบาทที่แท้จริงย่อมอันตราย
"ข้าเตือนเจ้าไว้ หากฝ่าบาทต้องสูญเสียเส้นผมแม้แต่เส้นเดียว ข้าสาบานว่า... จะบดกระดูกเจ้าให้เป็นผงถ่ายเถื่อน"
ฮ่องเต้เสวียนปลอมสะท้านทั้งกาย ใบหน้าซีดขาว
หนิงเฉินหยุดยืน กล่าวเรียบ ๆ ว่า "ท่านขุนนางทั้งหลายโปรดเสด็จกลับเถิด ภายในสิบวัน อ๋องจะมอบคำตอบให้พวกท่าน"
"แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในที่ประชุมแห่งนี้ ขอให้ท่านทั้งหลายเก็บเป็นความลับ เมื่อกลัวว่าราษฎรจะตื่นตระหนก"
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊มองหน้ากันตาค้าง
หลี่ฮั่นหรูเป็นผู้เอ่ยก่อน "ข้าเชื่อถืออ๋องผู้พิทักษ์แคว้น"
จี้หมิงเฉิน ลี่จื้อหิง รวมถึงมหาเสนาบดีฝ่ายขวาและคนอื่น ๆ พากันสนับสนุนหนิงเฉิน