จางกงกงพาคนหนีออกจากเมืองไปรอหลี่ลี่อยู่นอกเมือง บัดนี้เขาทั้งเกลียดชังและเกรงกลัวหนิงเฉิน
หลี่ลี่มาพบหนิงเฉินแต่ผู้เดียวเพื่อกล่าวลา!
หลี่ลี่เป็นคนฉลาดเฉลียว เข้าใจกาลเทศะและปากหวาน หนิงเฉินจึงไม่ได้ลำบากเขาแต่อย่างใด
เมื่อส่งหลี่ลี่เดินทางไปแล้ว หนิงเฉินกำลังเตรียมออกไปนอกเมืองเพื่อดูว่าการกำจัดตั๊กแตนเป็นอย่างไรบ้าง
ขณะกำลังจะออกเดินทาง ซีอานเสี่ยซีก็มาถึง
"ซีเสี่ยซีน้อย เจ้าจะกลับไปแต่งกายหญิงเมื่อใดเล่า?"
ซีเสี่ยซีน้อย?
มุมปากของซีอานเสี่ยซีกระตุกอย่างแรงหลายครั้ง
"เพิ่งได้รับข่าวว่าพระเจ้าเต๋อประสงค์จะเจรจาประนีประนอมกับหนานเยว่"
ใบหน้าของหนิงเฉินมืดมนลงทันที กำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ซีอานเสี่ยซีกล่าวว่า "ดูเหมือนเจ้ายังห่วงใยความปลอดภัยของต้าเสวียนอยู่นัก"
หนิงเฉินกล่าวเสียงหนักแน่นว่า "ข้าห่วงเป็นห่วงบิดาผู้เป็นท่าน คนทั้งโลกต่างว่าท่านอ่อนแอไร้ความสามารถ... แต่ว่าด้วยเรื่องแผ่นดิน ท่านไม่เคยย่อหย่อนแม้คืบ รักษาแผ่นดินต้าเสวียนไว้ไม่ให้สูญเสียแม้หนึ่งนิ้ว
ใครเลยคาดคิดว่าเมื่อถึงมือของจางเทียนหลุน ต้าเสวียนที่งดงามเช่นนี้กลับกลายเป็นเนื้อบนหน้าไม้ เป็นของที่ทุกคนผลาญแบ่งกัน
ตัดแผ่นดิน จ่ายค่าเสียหาย สูญเสียอำนาจและทำให้บ้านชาติอัปยศ เรื่องเช่นนี้เขาก็ยังกล้าทำ"
ซีอานเสี่ยซีกล่าวว่า "แม้ไม่มีแม่ทัพเฒ่าเฉินและเจ้า แม้จะเป็นฮ่องเต้เสวียน สถานการณ์บัดนี้ก็ยังต้องตัดแผ่นดินจ่ายค่าเสียหายอยู่ดี"
หนิงเฉินส่ายหน้า "เจ้าเข้าใจผิด บิดาข้าเมตตากรุณา แต่ก็ต้องแยกแยะเป็นเรื่องไป... เมื่อก้าวเข้าสู่เรื่องแผ่นดินของต้าเสวียนแล้ว ท่านกลับแข็งกร้าวนัก
ท่านยอมให้เงินทองของต้าเสวียนกลายเป็นลูกศรแหลมพุ่งเข้าใส่ข้าศึก มิใช่ยอมตัดแผ่นดินจ่ายค่าเสียหาย