คังหลัวจ้องเขม็งไปที่หนิงเฉิน “เจ้าจะคุกเข่าหรือไม่จะคุกเข่ากันแน่”
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ “คังหลัว เจ้าน่าจะรีบหนีเอาตัวรอดแล้วไม่ใช่หรือ”
เขาเดาได้ว่าคนที่ขี่ม้าพุ่งเข้ามาเมื่อครู่คงได้บอกคังหลัวว่า...กองทัพหนานเยว่ได้ถอนกำลังออกจากจวี่ยางไปแล้ว
เช่นนั้นแล้ว คังหลัวก็ถึงเวลาต้องหนีแล้ว
คังหลัวรู้ว่าการบังคับให้หนิงเฉินคุกเข่าเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป บัดนี้เขาก็ควรถอนกำลังจริง ๆ
เขากล่าวอย่างเย็นชา “ขึ้นหลังม้า!”
พลธนูหนานเยว่ทั้งหมดพร้อมกันขึ้นหลังม้า แต่คันธนูในมือยังคงชี้ตรงไปยังชาวบ้าน
คังหลัวเอ่ยเสียงเย็น “หนิงเฉิน ขอให้ได้พบกันใหม่ในวันหน้า!”
หนิงเฉินขมวดตาแน่น “เจ้าคิดว่าจะไปได้หรือ”
ดวงตาคังหลัวแฝ่แววยั่วยุ เขาหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง แล้วจึงสั่ง “ถอย!”
“อยากหนีงั้นหรือ” หนิงเฉินกระโดดขึ้นหลังม้า ตะโกนก้อง “ทุกคนหลบให้พ้น...ไล่ตามให้หนัก!”
ชาวบ้านรีบหลบออกให้เป็นทาง
หนิงเฉินนำคนขี่ม้าไล่ตามอย่างไม่ยอมลดละ
“ฮึบ! ฮึบ! ฮึบ!”
หนิงเฉินเร่งเตียวซัวตลอดเวลา
แต่คังหลัวก็ขี่ม้าศึกสมบัติเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่งจึงไล่ทันได้ยากยิ่ง
คังหลัวนำคนพุ่งตรงไปยังประตูเมืองใต้
นางยังคอยหันกลับมามองเป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยแววยั่วยุ
หนิงเฉินโทสะยิ่ง
บัดซบ...หากปล่อยให้คังหลัวหนีไปได้ เท่ากับเป็นการเหยียบหน้าเขาถึงหน้า
หนิงเฉินพุ่งทะยานขึ้นจากหลังม้า เท้าแตะที่หลังม้าเบาหนึ่งจุด ร่างทั้งร่างพุ่งออกไปเหมือนสายรุ้งพาดฟ้า
พุ่งผ่านไปหลายวาในคราเดียว เหมือนลอยละลิ่วเหนือพื้นพิภพ ความเร็วยังเหนือกว่าม้าอีก