เมื่อกำลังคนที่เรียกมาจากหน่วยอื่น ๆ มาบรรจบกับกำลังของหน่วยที่หนึ่งแล้ว หนิงเฉินจึงพาทุกคนเข้าไปในห้องหนึ่ง
"ภารกิจคราวนี้เป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าจะประมาท นับแต่บัดนี้จนถึงก่อนลงมือยามค่ำ ห้ามผู้ใดออกจากห้องนี้เด็ดขาด"
"แก่เกา ท่านเฉิน ทั้งสองช่วยกันเฝ้าดู...ถ้ามีใครจะไปเข้าห้องน้ำ ก็ต้องส่งคนหนึ่งตามไปด้วย"
หนิงเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เกาจื้อผิงและเฉินชงรับอาสา
หนิงเฉินออกจากกองตรวจการไป แล้วกลับมาเมื่อผ่านไปสองชั่วยาม
เกิงจิงก็เดินทางกลับจากวังเช่นกัน
"เจ้าระดมกำลังคนทั้งนี้เพื่อทำสิ่งใด?"
ภายในห้อง เกิงจิงถามด้วยความสงสัย
หนิงเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า "ช่วยแก่พันกับแก่เฟิงนั่นแหละ"
เกิงจิงพลันลุกขึ้นยืน "มีข่าวความของทั้งสองแล้วหรือ?"
หนิงเฉินส่ายหน้า
เกิงจิงขมวดคิ้ว "งั้นเจ้านี่...แท้จริงแล้วกำลังทำอะไรกันแน่? ลับลมคมลับไปได้เพียงไหน?"
หนิงเฉินยิ้มแล้วว่า "ล่องูออกจากรู แต่ตอนนี้ข้ายังไม่แน่ใจว่าจะสำเร็จหรือไม่ รอสำเร็จเมื่อไร ค่อยเล่าให้ฟังอย่างเชื่องช้าก็ได้"
......
ในห้องลับภายในเรือนหลังหนึ่ง
มหาเสนาบดีฝ่ายขวากับชายหนุ่มอ้วนขาว ผู้เป็นองค์ชายห้านั้น นั่งเผชิญหน้ากัน
"กองตรวจการพบตัวพันอวี่เฉิงกับเฟิ่งฉีเจิ้งแล้วงั้นรึ?"
มหาเสนาบดีฝ่ายขวาถลึงตาด้วยความตกใจ
องค์ชายห้าขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วกล่าวว่า "เจ้าอย่าเพิ่งวิตกไป ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มีอันวอกแวก"
มหาเสนาบดีฝ่ายขวารีบถาม "ความหมายว่าอย่างไร?"
องค์ชายห้าหรี่ตาลง "ข้ารู้สึกเหลือเกินว่าหนิงเฉินดูจะจับได้แล้วว่าข้าแสร้งทำเป็นคนโง่เขลาอยู่?"