หนิงเฉินไม่มีอารมณ์จะเสียเวลาเจรจากับพวกนี้ หันหลังเดินจากทันที
จะยอมจำนนก็ยอมซะ ยังกล้าวางเงื่อนไขอีกเรอะ?
สภาพของแคว้นเกาลีตอนนี้เป็นเช่นไร คนพวกนี้ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ?
ไม่ยอมจำนนต้าเสวียน ก็รอให้น่านเยว่เหยียบขยี้เสียเถอะ
น่านเยว่เดิมทีก็ตบแคว้นเกาลีอยู่แล้ว บัดนี้อาจารย์พระนิยาเยว่ถึงกับตายในแคว้นเกาลี คังหลัวถึงกับตกใจหนีรอดไปกลางดึก... ความอัปยศเช่นนี้ คังหลัวจะทานทนได้อย่างไร?
ตามที่หนิงเฉินเข้าใจคังหลัวนัก ถ้าคังหลัวไม่ตบแคว้นเกาลีจนขี้แตก ก็ถือว่าเขาใจดีแล้ว
เมื่อเห็นหนิงเฉินเดินมาถึงปากประตูโถงใหญ่แล้ว กษัตริย์แคว้นเกาลีจึงร้อนใจ รีบเอ่ยว่า “ขออ๋องโปรดชะลอพระบาท ทุกสิ่งย่อมปรึกษาหารือกันได้”
หนิงเฉินก้าวขาหนึ่งพ้นธานีไปแล้ว พอได้ยินวาจาของกษัตริย์แคว้นเกาลี บาทก็หยุดค้าง ขึ้นคร่อมธานีอยู่เช่นนั้น หันศีรษะมองเขา แล้วกล่าวด้วยท่าทีแข็งกร้าวว่า
“ข้อแรก เมื่อก้มศีรษะยอมเป็นข้าทาสแล้ว ก็ต้องรู้แก่นแท้แห่งข้าผู้น้อง ทุกปีต้องถวายสักการะแดงแก่ต้าเสวียนของเปิ่นหวังเป็นอันขาด
ข้อสอง เรื่องเสกสมรสทางไมตรีทำได้ ให้องค์ธิดาองค์เจ็ดของแคว้นเกาลีเจ้าสมรสกับองค์ชายสี่แห่งต้าเสวียนของเปิ่นหวัง
ข้อสาม ต้าเสวียนจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับการบริหารแผ่นดินของแคว้นเกาลี แต่นโยบายสำคัญ แคว้นเกาลีต้องเดินตามต้าเสวียนทุกประการ
ข้อสี่ แคว้นเกาลีต้องส่งเหรียญทูตมาเฝ้าไหว้ต้าเสวียนของเปิ่นหวังทุกปี
ข้อห้า เจ้าห้ามเรียกตนเองว่าเจิ้นอีกต่อไป เปิ่นหวังจะขอร้องจักรพรรดิแห่งต้าเสวียนสถาปนาเจ้าขึ้นเป็นอ๋องแห่งเกาลี
เงื่อนไขของข้ากล่าวจบแล้ว หากเจ้ายอมรับ ข้าจะดึงขาขวากลับ นับแต่นั้นต้าเสวียนกับแคว้นเกาลีย่อมร่วมเป็นปฐพีแค้นร่วมศัตรู หากไม่ยอมรับ ข้าจะดึงขาซ้าย เดินออกจากโถงใหญ่ไป ต่อจากนั้นก็ต่างคนต่างไป ต่างคนต่างเป็นสุข”