หนิงเฉินยิ้มแล้วถามว่า “เครื่องเคลือบน้ำเงินชั้นเลิศอย่างนี้ เจ้าไม่ยกขึ้นถวายฝ่าบาทเสียหน่อยหรือ”
เกิงจิงมองเขา “ชาตินี้ความจงรักภักดีกับความยุติธรรมหาได้ครบทั้งสองยากนัก แถมในวังก็ไม่ได้ขาดสิ่งเหล่านี้อยู่แล้ว”
ใจของหนิงเฉินขยับขึ้นมา เกิงจิงเลือกความยุติธรรมท่ามกลางความจงรักภักดีและความยุติธรรม
คำพูดมาถึงตรงนี้แล้ว หนิงเฉินจึงเปิดประเด็นตรงเผง “ตอนเจ้าออกสืบคดีที่มณฑลซิ่วโจว คงเคยพบอวี่ตี๋กับจื่อซูแล้วกระมัง”
เกิงจิงยิ้ม “ไม่เคยพบ!”
หนิงเฉินขมิ้นนิดหนึ่ง จ้องดูสีหน้าของเกิงจิงแล้วยิ้มบาง “จริงเลย เจ้าไปเยี่ยมองค์ชายตวนหรือยัง”
เกิงจิงพยักหน้า “ไปแล้ว สำราญเริงร่าเสียจนน่าสมเพช”
“นั่นไง หมอเอกแห่งเมืองหลวงก็ยังวินิจฉัยไม่ออกว่าเจ็บป่วยด้วยเหตุใด”
เกิงจิงยิ้มแล้วถาม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าสืบสกุลมาจากแดนใด”
หนิงเฉินครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วว่า “มณฑลเจียงโจว”
“ถูกแล้ว ข้าเกิดในอำเภอหนึ่งใต้การปกครองของมณฑลเจียงโจว ครั้งนั้นเรือนตระกูลยังถือว่ามั่งคั่ง มีร้านค้า มีที่นา... แต่ภายหลังเจ้าอำเภอคนใหม่มาถึง ทำให้ตระกูลข้าตกต่ำลง บิดากลั้นใจตรอมใจสิ้นลงไป มารดาก็ตามบิดาไป เหลือเพียงข้าคนเดียว”
“โชคดีที่อาจารย์เมตตาข้าดียิ่ง ทรงข้าเสมอด้วยลูกแท้ ๆ ถ่ายทอดวิชาอาวุธชั้นเลิศให้แก่ข้า... ครั้งหนึ่ง ข้าเข้าไปกวาดห้องของอาจารย์ ก็พบเล่มหนึ่ง”
“ในเล่มนั้นจดสูตรโบราณไว้ชนิดหนึ่ง บดข้าวฟ่างเหนียวเป็นแป้ง เติมสิ่งอื่นลงไปอีกเล็กน้อย ห่อผงที่บดจากฟ้าทะลายโจรไว้... ผู้ใดกลืนกินเข้าไปเผลอ มันจะเกาะแน่นบนผนังลำไส้ ขับออกยากยิ่ง... แต่ยาพิษของฟ้าทะลายโจรจะค่อย ๆ ซึมออกมา ทำให้ห้าอวัยวะหกชะงักผุกร่อนไปทีละน้อย”