หนิงเฉินถือสมุดทะเบียนเตรียมกลับไปก่อน เขาต้องให้เซียวเยี้ยนซีตรวจสอบสักหน่อย ว่าสมุดทะเบียนเล่มนี้เป็นของจริงหรือของปลอมกันแน่
แต่หยวนเจินเจินกลับวิ่งเข้ามา คุกเข่าลงต่อหน้าหนิงเฉินอีกครั้ง
“ท่านอ๋อง สามัญหญิงสูญเสียบิดามารดาไปทั้งคู่ ทั้งยังยากจนข้นแค้น ขอบพระคุณท่านอ๋องที่ให้คนจัดการฝังศพบิดามารดาของข้า”
หนิงเฉินโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจ รีบลุกขึ้นเถอะ!”
หยวนเจินเจินเงยหน้ามองหนิงเฉิน “ท่านอ๋อง บัดนี้สามัญหญิงเหลือตัวคนเดียว ไม่มีที่พึ่งพิง ขอท่านอ๋องโปรดรับข้าไว้ด้วย
ขอเพียงท่านอ๋องให้ข้าวข้ากิน จะให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
หนิงเฉิน “...”
“เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง?”
หยวนเจินเจินมองหนิงเฉิน ดวงตาพลันเป็นประกาย “ซักผ้า กวาดถู ปูเตียง พับผ้าห่ม สามัญหญิงทำได้ทั้งนั้น!”
หนิงเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “หยวนหลง วันหลังหางานสักอย่างให้นางทำในจวน”
หยวนหลงค้อมกาย “ขอรับ!”
หยวนเจินเจินโขกศีรษะขอบคุณ “ขอบพระคุณท่านอ๋อง ขอบพระคุณท่านอ๋อง...”
หนิงเฉินโบกมือ พาเฟิ่งฉีเจิ้งรีบเดินจากไป
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกขนลุกซู่ที่แผ่นหลัง
เขาหันกลับไปมอง เห็นหยวนเจินเจินจ้องเขาเขม็ง แววตานั้นแปลกประหลาดยิ่งนัก
เมื่อเห็นหนิงเฉินหันมามอง หยวนเจินเจินก็เขินอายจนก้มหน้าลง
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ออกไปนอกประตูแล้วขึ้นม้า ก่อนกล่าวกับเฟิ่งฉีเจิ้งว่า “เก่าเฝิง ข้าจะกลับจวนก่อน...เจ้าลองไปสอบถามเพื่อนบ้านแถบนี้เกี่ยวกับครอบครัวนี้ให้ละเอียด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่น้อย สืบเบื้องลึกของครอบครัวนี้ให้เปิ่นหวังรู้แจ้ง”
เฟิ่งฉีเจิ้งพยักหน้า “ได้!”