หนิงเฉินนอนอยู่บนเตียงนานมาก แต่กลับหลับไม่ลงเสียที
เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้อง แล้วสั่งทหารยามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูว่า “ไปตามหยวนหลงกับเหลยอานมาพบข้า”
“รับบัญชา!”
ทหารยามผู้นั้นก็เป็นทหารทัพหนิงอาน รับคำสั่งแล้วรีบรุดออกไป
หนิงเฉินมายังห้องหนังสือ เริ่มศึกษาดูแผนที่ชายแดนตะวันออก
เขากลับเมืองหลวงมาได้ระยะหนึ่งแล้ว บัดนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศเริ่มเย็นลง เขาต้องรีบออกเดินทางไปโจมตีเซียงโจว ฉวยโอกาสกู้ชายแดนตะวันออกคืนก่อนหิมะตก
จางเทียนหลุนก่อเรื่องมานานพอแล้ว
ที่สำคัญ ท่านเซียนหลวงบอกว่าคราสตายของเขาอยู่ที่เมืองหลวง เช่นนั้นเขาก็ออกจากเมืองหลวงเสีย
ใครต้องการฆ่าเขา ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสแม้แต่น้อย
ไม่มีเหตุผลที่จะต้องคอยระวังโจรไปตลอดพันวัน เช่นนั้นก็ออกจากเมืองหลวงไปก่อน
หนึ่งชั่วยามต่อมา หยวนหลงกับเหลยอานก็มาถึง
ทั้งสองก้าวเข้ามาคุกเข่าคารวะ “ถวายบังคมท่านอ๋อง!”
หนิงเฉินยกมือขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด!
ที่เรียกพวกเจ้ามาครั้งนี้ เพราะอากาศเริ่มเย็นแล้ว ต้องรีบออกเดินทางไปเซียงโจว”
ดวงตาของทั้งสองเป็นประกาย
หยวนหลงกล่าวว่า “ท่านอ๋องจะกู้ชายแดนตะวันออกคืนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
หนิงเฉินขานรับ “ก่อนตรุษจีนปีนี้ เปิ่นหวังจะทำให้ดินแดนต้าเสวียนกลับมาสมบูรณ์ครบถ้วน
ทำตามธรรมเนียมเดิม หยวนหลงรับผิดชอบติดต่อกระทรวงกองทัพ
เหลยอานรับผิดชอบประสานงานกับกรมพลเมือง เตรียมเสบียงให้พร้อม
อีกสามวัน ยามเมา ให้ออกเดินทางจากนอกประตูเมืองฝั่งตะวันออก”
ทั้งสองก้มตัวรับบัญชา “กระหม่อมรับบัญชา!”
......
เพราะตอนเที่ยงดื่มสุราไปแล้ว ตอนค่ำจึงไม่ได้ดื่มอีก
เมื่อกลับถึงห้อง หนิงเฉินอาบน้ำเสร็จ ดึงอวี่ตี๋กับจื่อซูเข้ามา ตั้งใจจะร่วมกันค้นหาแก่นแท้แห่งชีวิต ทว่าจู่ ๆ ก็หยุดมือ