รุ่งขึ้น ยามเช้า!
ขวาถิงอ๋อง หลินฉางเซิ่ง และจางอู่ พร้อมบริวารสนิทของหลินฉางเซิ่งอีกหลายคน ถูกคุมตัวมายังลานประหารทั้งสิ้น
ขวาถิงอ๋องถูกประหารเหวี่ยงศีรษะประจานต่อหน้ามวลชน ศีรษะถูกแขวนไว้เหนือกำแพงเมืองนอกด่านเป่ยหลิน
ส่วนหลินฉางเซิ่งและพวกถูกลงอาญาโทษลงแทงพันที!
เสียงร้องครวญครางสยดสยองดังต่อเนื่องตั้งแต่ยามเช้าจวนจนดึกจึงจะสงบ
ผู้ที่เกี่ยวข้องกับหลินฉางเซิ่งอีกจำนวนหนึ่งล้วนถูกประทับตราทาส ต้องเป็นทาสชั่วชีวิตตราบชั่วนิรันดร์
ราษฎรต่างสุรเสียงเป็นสุข รีบร้อนบอกต่อกันไปทั่ว!
แน่นอน ทรัพย์สินของคนเหล่านี้ตกเป็นของหนิงเฉินทั้งหมด
ยังมีข้าวสุขภัณฑ์ของราชสำนักที่หลินฉางเซิ่งสั่งหยุกหยิ่งไว้เองทั้งสิ้น
หนิงเฉินจึงมีดำรัสให้สำรองเสบียงทหารให้เพียงพอ ส่วนที่เหลือทั้งปวงนำไปช่วยเหลือราษฎร
เงินสุขภัณฑ์ก็แจกจ่ายถึงมือราษฎรพร้อมกัน
“หิมะตกแล้ว...ก้นของคุณนางขาวดั่งหิมะ ข้ารักก้นไม่รักหิมะ”
เฟิ่งฉีเจิ้งตะโกนลั่นอยู่หน้าเต็นท์
หนิงเฉินขบติดสั่น ช่างเป็นเวลาหลายปีแล้ว เฟิ่งผู้ฉลาดเฉลียวยังไม่เขียนสองบทท้ายออกมาเสียที...เขาแทบรอไม่ไหวแล้ว!
หนิงเฉินลุกขึ้นเดินออกจากเต็นท์ ท้องฟ้าหม่นหมองลอมอลง เกล็ดหิมะโปรยปรายกลางอากาศ
หิมะแรกของปีนี้มาช้าผิดปกติ
หากปีนี้ไม่ตกหิมะ การเพาะปลูกปีหน้าย่อมเป็นปัญหา อาจกลายเป็นปีภัยแล้ง ชีวิตราษฎรคงลำบากยิ่งนัก
หิมะในที่สุดก็ตก ปีหน้าจึงจะเป็นปีที่ดี
หนิงเฉินเป็นสุข ชาวเมืองก็เป็นสุข
หนิงเฉินเข้าด่านเมื่อใด หิมะก็ตกเมื่อนั้น ราษฎรจึงเชื่อกันว่าหนิงเฉินคือผู้พิทักษ์ของพวกเขา หิมะนี้คือสิริมงคลที่หนิงเฉินนำมาให้