หลายวันต่อมา หนิงเฉินยังคงพำนักอยู่ที่ฉงโจว
ฉงโจวบัดนี้ทุกสิ่งล้วนรอการฟื้นฟู ฤดูหนาวกำลังจะมาถึง หากไม่เร่งซ่อมแซมเรือนเรือนและขนส่งเสบียงธัญญาหารเข้ามาโดยไว... ฤดูหนาวนี้คงไม่รู้ว่าจะต้องมีผู้คนล้มตายไปอีกเท่าใด
ภายในห้อง หนิงเฉินฟังฟ่านหย่งหยวนรายงานสถานการณ์ปัจจุบันของฉงโจว
สรุปแท้จริงแล้วก็คือขาดเงิน ขาดเสบียง
หนิงเฉินยกมือลูบขมับ เขาได้เร่งรุดขนเสบียงเข้ามาเป็นการด่วนแล้ว หวังเพียงให้ราษฎรฉงโจวผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้อย่างปลอดภัย
“บัดนี้ข้ายิ่งเลื่อมใสพระบิดายิ่งนัก มีผู้กล่าวว่าพระบิดาเชยชมความระมัดระวังเหลือเกิน แต่ขาดความก้าวร้าว วันนี้เมื่อมองย้อนกลับ คำนั้นช่างเป็นเพียงคำไร้สาระ!
ธัญญาหารคือรากฐานแห่งแผ่นดิน เป็นภารกิจอันใหญ่หลวงของผู้ครองแผ่นดิน เป็นหนทางเลี้ยงดูประชาชน เป็นหลักธรรมแห่งการปกครอง!
แท้จริงแล้วพระบิดามิได้รังเกียจสงคราม หากแต่ทรงรู้ว่าผู้เป็นฮ่องเต้ต้องเอาราษฎรเป็นใหญ่ แผ่นดินร่ำรวย ราษฎรเข้มแข็ง ต่างหากคือหนทางแห่งอำนาจ... พระบิดาทรงปัญญาหลวงนัก!”
เมื่อได้ยินคำสรรเสริญของหนิงเฉิน ฟ่านหย่งหยวนพยักหน้าร่วมรับ แล้วเอ่ยว่า “พระปรีชาของไท่ซ่างหวงแท้จริงไร้ผู้ใดเสมอเหมือน ครั้งยังครองราชย์ ทรงส่งเสริมการเกษตรอย่างจริงจัง และทรงนับหนูผู้มีความรู้ยิ่ง
เกษตรกรหากน้อย ผู้อยู่กินจากผลงานของผู้อื่นหากมากมาย แผ่นดินย่อมเกิดเรื่องระส่ำระสาย!
แผ่นดินหนึ่ง หากราษฎรไม่แม้แต่จะอิ่มหนำ จะไปเข้มแข็งได้เช่นไร... ไท่ซ่างหวงทรงเป็นมหาราชผู้เปี่ยมคุณธรรมนับพันปี!”
ทั้งสองพูดคุยและวางนโยบายอันเป็นประโยชน์ต่อราษฎรไปด้วยกัน
ฟ่านหย่งหยวนเป็นขุนนางผู้ดีงามแท้ และมีความคิดความอ่านเปี่ยม
ขุนนางต้าเสวียนหากทุกคนเป็นเช่นนี้ แผ่นดินจะไม่มั่งคั่งเข้มแข็งได้อย่างไร
ขณะทั้งสองกำลังสนทนากัน เสียงของเซียวเยี้ยนซีดังขึ้นจากนอกประตู