ฝ่ายฮ่องเต้นางกำลังวางแผน เตรียมกวาดล้างคนของสภาพันแคว้นให้สิ้นในคราเดียว
ขณะเดียวกัน ในเมืองชั้นในของเมืองหลวง ณ ห้องหนึ่งบนชั้นสองของร้านผ้าจิ่นซิ่ว... ชายชุดขาววัยสามสิบเศษ รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลา ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองถนนเบื้องล่างผ่านช่องว่างระหว่างบานหน้าต่าง
ริมถนนฝั่งตรงข้าม มีแผงขายเกี๊ยวอยู่ร้านหนึ่ง ชายวัยกลางคนสองคนกำลังกินเกี๊ยว ทว่าสายตากลับคอยลอบมองโรงผ้าจิ่นซิ่วอยู่ไม่ขาด
ชายชุดขาวในห้องชั้นสองมีสีหน้าเย่อหยิ่ง แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน พึมพำว่า “สายตรวจของกองตรวจการต้าเสวียนก็มีฝีมือเพียงเท่านี้”
ขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ชายชุดขาวละสายตากลับมา ปิดหน้าต่าง เดินกลับมานั่งข้างโต๊ะ ก่อนเอ่ยว่า “เข้ามา!”
ชายในชุดรัดกุมผลักประตูเข้ามา แล้วปิดประตูตาม ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าชายชุดขาวและก้มกายอย่างนอบน้อม “คุณชายไป๋ ยืนยันแล้วขอรับ คนผู้นั้นถูกคุมขังอยู่ในคุกกระทรวงยุติธรรม”
ชายชุดขาวหรี่ตาลงเล็กน้อย “คนต้าเสวียนเจ้าเล่ห์จริง ๆ ภายนอกทำทีคุมขังคนไว้ในคุกของกองตรวจการ แต่ลับหลังกลับย้ายไปคุกกระทรวงยุติธรรม
หากพวกเราไม่ได้สืบให้แน่ชัด เกรงว่าคนยังช่วยออกมาไม่ได้ กลับจะพาตัวเองเข้าไปติดร่างแหเสียก่อน”
ชายในชุดรัดกุมกล่าวว่า “คุณชายไป๋ เช่นนั้นพวกเราจะส่งคนไปติดต่อหลีจื้อสิง เสนาบดีกระทรวงตุลาการหรือไม่ขอรับ”
ชายชุดขาวโบกพัดมือในมือ “โง่เขลา เวลานี้ดึงหลีจื้อสิงเข้ามาเกี่ยวข้อง มีแต่จะตีหญ้าให้งูตื่น ทำตามแผนเดิม
ข้าให้สัญญารับผิดชอบทหารต่อหน้าองค์รัชทายาทไว้แล้ว ว่าจะพาองค์ชายใหญ่กลับไปให้ได้ วางแผนมานานถึงเพียงนี้ ขอเพียงทำตามแผนของข้า ย่อมสำเร็จแน่นอน”
ชายในชุดรัดกุมก้มกาย “ขอรับ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!”