“ว้าว... เท่ชะมัด!”
แม้ท่วงท่าของทั้งสองจะดูทึ่มทื่อเหลือเกิน แต่หนิงเฉินก็ยังฝืนใจชม... จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขายังต้องพึ่งพาคนอื่น
เซี่ยซืออวี่กล่าวอย่างเท่ ๆ ว่า “ท่าที่หลิงหลงออกแบบไว้ ข้าก็คิดว่าเท่ดี”
มุมปากหนิงเฉินกระตุกเบา ๆ เขามองฮวาหลิงหลงแล้วลอบคิดว่า สาวน้อยทึ่มทื่อผู้นี้ถูกเซี่ยซืออวี่พาออกนอกลู่นอกทางไปหมดแล้ว
เขาฝืนใจยกนิ้วโป้ง “ท่านหญิงหัวมีพรสวรรค์จริง ๆ... แต่ตามความเห็นอันต่ำต้อยของข้า ตอนลงมา หากไม่ตีลังกาจะเท่ยิ่งกว่า ดูสง่างามพลิ้วไหวกว่า”
เซี่ยซืออวี่หันไปมองฮวาหลิงหลง “กลับไปค่อยปรับปรุงสักหน่อย”
ฮวาหลิงหลงพยักหน้า “ได้!”
หนิงเฉิน “...”
“ทั้งสองท่าน กินหมั่นโถวไหม?”
เขาซื้อมามากเกินไป กินไม่หมด
เซี่ยซืออวี่มองฮวาหลิงหลง “เจ้ากินสักลูกเถอะ”
ฮวาหลิงหลงถาม “เจ้าไม่กินหรือ?”
เซี่ยซืออวี่กล่าว “จอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่ไม่กินหมั่นโถว”
หนิงเฉินมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว “จอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่ไม่กินหมั่นโถว หมายความว่าอย่างไร?”
เซี่ยซืออวี่กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “จอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่ดื่มสุรากินเนื้อเท่านั้น มีม้าหนึ่งตัว กระบี่หนึ่งเล่ม สุราหนึ่งกา ท่องไปทั่วหล้า... ไม่มีจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่คนไหนเคี้ยวหมั่นโถวพลางท่องยุทธภพหรอก ภาพลักษณ์เช่นนั้นดูไม่เอาไหนเกินไป”
หนิงเฉินถึงกับชาไปทั้งตัว
เขามองเซี่ยซืออวี่ผู้มีสีหน้าเย็นชา แล้วอดกล่าวไม่ได้ว่า “ศิษย์พี่เซี่ย ท่านลืมฐานะของตนไปหรือไม่? ท่านเป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเงาปีศาจ เป็นมือสังหาร... จอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่เกี่ยวอะไรกับท่าน?”
เซี่ยซืออวี่ถามกลับอย่างเท่ ๆ ว่า “เป็นมือสังหารแล้วมีความฝันอยากเป็นจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้หรือ?