เชอหมิงเจจ้องมองหนิงเฉิน กล่าวอย่างไม่หวั่นเกรงว่า “บุรุษแห่งซีเหลียงอย่างข้า ไม่เคยหวาดกลัวความตาย...จะฆ่าก็จะฆ่าไป อย่าเสียเวลาพูดมากมาย อยากให้ข้าไปชักชวนให้เมืองยอมจำนน ฝันไปข้างเถิง!”
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ “แม้ทหารแพ้ศึก ก็ยังกล้าอวดความกล้าหาญหรือ?”
“เปิ่นหวังยังไม่เข้าใจว่าพวกเจ้าคิดอะไรกันแน่? แลกกับดอกดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทินเพียงหนึ่งดอก ต้องตายกันไปมากมายถึงเพียงไร คุ้มหรือ?”
เชอหมิงเจเงยหน้าขึ้น “ดอกบัวน้ำแข็งไร้มลทินเป็นของศักดิ์สิทธิ์แห่งซีเหลียงของพวกเรา เจ้าคิดว่าอยากได้ก็จะได้หรือ?”
หนิงเฉินกล่าวเรียบ ๆ ว่า “เจ้าพูดถูกจริง ๆ เปิ่นหวังอยากได้ พวกเจ้าก็ต้องยกให้...ไม่ให้ เปิ่นหวังก็จะไปเอาจากราชวงศ์ซีเหลียงด้วยมือของเปิ่นหวังเอง”
พูดจบ หนิงเฉินบิดตัวลงจากหลังม้า
“หยวนหลง ไล่พวกมันลงไปหน้าประตูเมือง”
หยวนหลงเข้าใจทันที หนิงเฉินกำลังจะใช้เชลยศึกพวกนี้เป็นเกราะกันอาวุธ
เชลยกว่าสามพันคนถูกไล่ลงไปยังหน้าประตูเมือง
หนิงเฉินตามหลังเชลยเหล่านั้นมาอย่างใกล้ชิด
ทหารซีเหลียงบนกำแพงเมืองตึงเครียดจนมือเทด้วยเหงื่อ
พวกเขาไม่กล้ายิงธนู
เพราะเมื่อธนูตกลงมา คนที่ตายก่อนคือทหารซีเหลียงด้วยกันเอง
หนิงเฉินยกมือขึ้น มองไปยังทหารซีเหลียงบนกำแพง รวบลมหายใจตะโกนดังว่า “คนบนกำแพงจงดูให้ชัด เชอหมิงเจอยู่ในกำมือของเปิ่นหวัง หากอยากให้เขารอดชีวิต จงส่งคนที่มีอำนาจตัดสินใจออกมาเจรจากับเปิ่นหวัง”
ทหารซีเหลียงบนกำแพงมองเห็นชัด นั่นคือเชอหมิงเจจริง
ทั้งหมดเต็มไปด้วยความงงงวย แม่ทัพเฉิ๋ยไม่ใช่ตายไปแล้วหรือ?
ทหารที่หนีกลับมามีบางคนเห็นกับตาว่าเชอหมิงเจถูกระเบิดจนเสียชีวิต
ครู่ใหญ่ ชายวัยกลางคนนุ่งเกราะ ร่างกำยำ คมคายห้าหน้าปรากฏตัวบนกำแพงเมือง สายตาตรึงไปที่เชอหมิงเจ