ทุ่งกว้างไร้ขอบเขต เสียงกรีดร้องสังหารดังกึกก้องสะท้านฟ้า
ความโหดร้ายของสงครามปรากฏชัดเจนเลิศลือ่นยามนี้ ศพนอนเกลื่อนกลาด เลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ ผืนแผ่นดินกลายเป็นเถ้าถ่านสิ้นดี
ทหารหนิงอานพุ่งทะยานผ่านสมรภูมิทั้งผืน ฝ่าดงศึกราวกับพายุภูต
เหล่าทหารต้าเสวียนเปี่ยมด้วยขันทีรบ สังหารฟันด้วยความคลั่งไคล้
ตรงกันข้ามกองทัพซีเหลียงกลับทรุดโทรมทางขวัญกำลังใจ
ศึกใหญ่เอียงเทตามเดียวจากปลายเป็นปลาย
“พวกซีเหลียงฟังให้ดี อ๋องผู้สำเร็จราชการแห่งต้าเสวียนของเรามีคำสั่ง ผู้ที่ยอมจำนนจะได้ไม่ต้องตาย ผู้ที่ต่อต้านต้องถึงแก่ความตายอย่างแน่นอน!”
เหล่าทหารส่งเสียงกรีดร้องพร้อมกันเป็นเสียงเดียว คลื่นเสียงกวาดไปทั่วสมรภูมิ
หยวนหลงและเหลยอานนำทัพทหารหนิงอานบุกเข้าฟันธงรบข้าศึกจนขาดกระเด็น
กองทัพซีเหลียงเกลี้ยกลายเป็นแมลงวันไร้หัวทันที
เฟิ่งฉีเจิ้งนำกองทัพดาบม่อ ทุกแห่งที่ผ่านไป ทั้งคนและม้าถูกบดขยี้จนแหลกลาญ
ทหารราบส่วนพระองค์ห้าพันนายของเปี้ยนหยางเจ๋อถูกสังหารจนไม่เหลือเกราะชิ้นใด
โหลวกวงเหอตกใจจนคลุ้มคลั่ง กระชากบังคับม้าหนีออกไป
แต่ผลคือถูกเฟิ่งฉีเจิ้งพุ่งเข้าชนอย่างเมาระงม เพียงด้วยพละกำลังแห่งร่างกายล้วน ๆ ชนม้าของโหลวกวงเหอล้มคว่ำลงเกลี่ยพื้น
โหลวกวงเหอถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป
ยังไม่ทันได้ลุก ดาบม่อหลายเล่มก็รออยู่แล้ว
โหลวกวงเหอตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ จึงยอมจับโดยไม่ขัดขืน
ส่วนเปี้ยนหยางเจ๋อไม่ได้ต่อสู้ กองกำลังนี้ช่างน่าสะพรึงนัก เขารู้ว่าการต่อต้านไม่เป็นผล
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ... นับตั้งแต่ราชวงศ์ตัดสินใจสนับสนุนเหลิงเหวินเหยียน ข้าก็รู้มาแล้วว่าจุดจบถูกลิขิตไว้เสมอ”
เปี้ยนหยางเจ๋อถูกจับกุมเป็นเชลย