หนิงเฉินไม่ได้พำนักอยู่ที่หวังเหยียนซีนานนัก
ยามนี้เขากำลังสำรวจตนเอง หากินไม่ได้กับผู้หญิงมากเกินไป
ในเมื่อเป็นหนุ่มเลือดเดือดพล่าน การสำรวจเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องยากอยู่แล้ว
ดังที่เซียนเฒ่าว่าไว้ คนที่ไร้ผู้หญิงก็เพราะไม่มีทางเลือกจึงต้องสำรวจ...แต่เขามีแต่สาวงามระดับประเทศอยู่ข้างกายหลายคน การสำรวจนี่ช่างเป็นบาปยิ่งนัก!
ยามออกศึกนอกบ้านยังพอทำใจได้ แต่หากอยู่ในบ้านทุกวัน ก้มหัวเห็น เงยหน้าก็เจอ นี่ช่างทรมานเหลือคณา
เมื่อกลับถึงห้องของตน
หนิงเฉินรู้สึกเย็นยะเยือกเปล่าเปลี่ยว
ในอดีตเวลาแบบนี้ ย่อมมีอวี่ตี๋รับใช้เขาชำระร่าง จากนั้นก็เล่นเกมลูบแมงกุ้งใต้น้ำ แล้วจึงย้ายสมรภูมิสู่เตียง
นึกถึงพักตร์และเรือนร่างของอวี่ตี๋ที่เลิศเลอเหนือสาวทั้งแคว้น หนิงเฉินก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
หยุดคิดเถอะ ต้องเบี่ยงเบนสติเสียแล้ว
หนิงเฉินหยิบตำราอู่เชิงเจี้ยนเจวี๋ยออกมาอ่าน
ชั่วครู่ต่อมา นางชักกระบี่ออก แล้วแสดงวิชาบนพื้นที่โล่งของห้อง
เพราะการสำรวจ ยามที่หนิงเฉินฝึกอู่เชิงเจี้ยนเจวี๋ย มันดูราวกับกำลังฝึกวิชาดาบพีเสี้ย
ฝึกจนหมดแรงทั้งร่าง จึงขึ้นเตียงแล้วหลับสนิทลง
รุ่งเช้าวันถัดมา หนิงเฉินเสด็จเข้าวังเยี่ยมพระอาการฮ่องเต้เสวียน
พระสุขภาพของฮ่องเต้เสวียนทุกวันยิ่งดีขึ้นทุกที
"พระบิดา เชิญเสด็จออกไปตากแดดรำไรหรือไม่พะยะค่ะ การตากแดดเป็นผลดีต่อพระวรกาย"
พระเนตรของฮ่องเต้เสวียนเปล่งประกาย พระองค์ประทับในห้องมานานเกินไป ปรารถนาจะเสด็จออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์มาช้านาน หากแต่ขันทีใหญ่ฉวนกับพวกเขาต่างขัดขวางเสมอมา
ขันทีใหญ่ฉวนเต็มหน้าด้วยความหวั่นวิตก "อ๋อง นี่...มันจะปลอดภัยจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ"