ซื่อ ซื่อ ซื่อ!!!
เสียงแหลมคมของอากาศแตกสลายดังขึ้น
ลูกธนูสิบกว่านัดพุ่งออกมาจากหลังสันหลังคาของบ้านร้านสองข้างทาง
จากตรอกข้างเคียง นักฆ่าชุดดำพุ่งออกมาทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
แสงกระบี่กะพริบวาบ
เจี๊ยง เจี๊ยง เจี๊ยง!!!
หนิงเฉินเพียงลำพังกับกระบี่หนึ่งเล่มก็สะท้อนลูกธนูทั้งสิบกว่านัดจนหมดเกลี้ยง
"เจ้าโขนหลังคา ไม่สิ ศิษย์พี่เซี่ย แก่เกา ขึ้นไปบนหลังคาจัดการพวกมัน... พี่สะใภ้ช่วยปกป้องเด็ก ๆ ไว้ ที่เหลือ เอาชีวิต!"
เฉินชงถามว่า "ฝ่าบาททรงสัญญาปล่อยตัวพวกเราไปแล้ว คนเหล่านี้เป็นของใครกันแน่?"
"เจ้าบ้าอะไรนักหนา ยามนี้จะไปสนใจว่าพวกมันเป็นของใครทำไม ฆ่าซะให้จบ!"
เฟิ่งฉีเจิ้งคำรามลั่นแล้วพุ่งออกไป เหล็กเกลียวในมือหวือผ่านอากาศทุบลงที่นักฆ่าหนึ่งคน
เมื่อออกจากกองตรวจการ เกิงจิงได้คืนอาวุธให้พวกเขาแล้ว
นักฆ่านั้นชักดาบขึ้นสกัด
ดาบยาวหักสองทอดด้วยแรงทุบของเหล็กเกลียว พร้อมเสียงกระดูกแตกร้าวอันเจ็บแสบ บ่าข้างหนึ่งยุบลง
เฟิ่งฉีเจิ้งเหวี่ยงขาส่งมันกระเด็นไป
หนิงเฉินสะบัดกระบี่บุกเข้าไป ไม่ทันให้นักฆ่าตรงหน้าได้ตั้งตัว ปลายกระบี่ก็เจาะทะลุหลอดล้อมันเสียแล้ว
วิชากระบี่ของหนิงเฉินในบัดนี้รวดเร็วเพียงใด คงมีเพียงไทเฮาตายฉายเหยี่ยวผู้เป็นยอดฝีมือสูงสุดแห่งวิชาศาสตร์เท่านั้นที่จะรับไหว
กระบี่หนึ่งเพชฌฆาต หนึ่งเพชฌฆาตต่อหนึ่งชีวิต
"ปกป้องเด็ก ๆ ไว้!"
เฉินชงตะโกนลั่นแล้วเหวี่ยงเหล็กเกลียวพุ่งออกไป
เซี่ยซืออวี่และเกาจื้อผิงไต่ขึ้นหลังคาสองข้างทางจนได้
หลังคานั้นคือแดนของเซี่ยซืออวี่
ไม่มีใครคุ้นเคยกับหลังคาได้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว
เท้าสั่นสลับเหวี่ยง ชิ้นกระเบื้องพุ่งผ่านอากาศเข้าใส่เหล่านักฆ่า