จี้หมิงเฉินถลนเสียงโกรธครางว่า "เจ้าหนอเจ้า หมิ่นพระเดชพระคุณ ปากหวานเสียดสี คนชั่วต่ำช้านัก...ก็เจ้าแก่สูญนี่เองที่หลอกลวงองค์ฮ่องเต้ จนใหญ่แคว้นต้าเสวียนต้องล่มสลายลงถึงเพียงนี้
หนอผู้ร้าย เจ้าจงอย่าหวังว่าจะได้ตายดี ไม่ช้าเจ้าย่อมถูกตอกตรึงไว้บนเสาอับอายแห่งประวัติศาสตร์ ให้ต้องมัวหอมเหม็นจนนิรันดร์ไป!"
ลี่จื้อหิงก็โหวตามว่า "ฝ่าบาท กระหม่อมยอมรับโทษประหารเป็นพันท่อนเป็นหมื่นชิ้นก็ได้ ขอเพียงฝ่าบาทโปรดประหารจงซือปั่ย ผู้ร้ายแก่สูญที่พรากบ้านเมืองให้เสียที!"
จงซือปั่ยกัดฟันแน่น ด่าว่า "พวกเจ้าลูกน้องกล้าลบหลู่ผู้เป็นใหญ่ หยาบช้าต่อพระเดชสวรรค์ ยังกล้ามาพลิกขาวดำอยู่อีก
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊บนท้องพระโรงนี้ นอกจากใครจะไม่รู้ว่าพวกเจ้าทั้งสามสนิทสนมกับหนอผู้ร้ายหนิงเฉินเสียจนตัวติดกัน...การจะฆ่าข้าเสียนั่น ชัดแจ้งว่าต้องการช่วยหนิงเฉินตัดพระพาหาของฝ่าบาท มีใจคิดการใหญ่แท้ ๆ
ฝ่าบาททรงรับทราบเถิด คนทั้งสามนี้กบฏต่อล่องห้วง หมายจะช่วยหนิงเฉินลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท บาปหนักหนามิแก้ตัวมิได้ ขอฝ่าบาททรงลงพระอาชญาอย่างหนักเถิด!"
แววตาของฮ่องเต้เต๋อเย็นเยียบเหี้ยมโหด
เพราะหนิงเฉิน แล้วก็หนิงเฉินอีก...เหตุใดคนทั้งปวงจึงเอนเอียงไปข้างหนิงเฉินเสียนี่กระไร
จงซือปั่ยเข้าใจน้ำใจของฮ่องเต้เต๋อเป็นอย่างดี แค่พูดถึงนามหนิงเฉินเมื่อไร ความอิจฉาก็จะทำให้สมองของฮ่องเต้เต๋อไร้ซึ่งการไตร่ตรองเสียทุกครา
"ฆ่า! เจิ้นสั่งให้ประหารเหวี่ยงศีรษะประจานต่อหน้ามวลชน ขุนนางกบฏทั้งสามนี้เดี๋ยวนี้!"
"ไม่ได้..." ฮ่องเต้เสวียนสีหน้าเปลี่ยนพลัน "เขาทั้งหลายล้วนเป็นเสาหลักแก่นแก้วของต้าเสวียน หามิได้หรอกเด็ดขาด!"
แววตาฮ่องเต้เต๋อเหี้ยมเกรียม กำลังจะเอ่ย ก็ได้ยินสามัญชนใต้เมืองตะโกนก้องว่า "ห้ามฆ่า สามท่านขุนนางท่านนั้นเป็นคนดี ห้ามฆ่าเด็ดขาด..."