บนพื้นที่ว่างแห่งหนึ่ง ทหารต้าเสวียนไม่กี่นายคุมขังคนชรา ผู้อ่อนแอ หญิงและเด็กไว้กลุ่มหนึ่ง ราวยี่สิบกว่าชีวิต
“ถวายความสวัสดีอ๋อง!”
เหล่าทหารเห็นหนิงเฉิน ต่างรีบคำนับ
หนิงเฉินโบกมือ สายตาเหลือบมายังคนชรา ผู้อ่อนแอ หญิงและเด็กกลุ่มนั้น
ทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เด็ก ๆ ตกใจจนร่ำไห้
“มีเครือญาติของพระเจ้าจัตวาฝ่ายซ้ายหรือไม่?”
พันอวี่เฉิงส่ายหน้า “ถามดูแล้ว ไม่มี!”
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ ใจคอก็เป็นทุกข์ ไตร่ตรองว่าจะจัดการคนเหล่านี้อย่างไร
เขามิใช่ผู้ไร้หัวใจถึงเพียงนั้น จะลงมือสังหารเด็ก ๆ เหล่านี้ก็ทำลงมือไม่ลง
พันอวี่เฉิงเอ่ย “หนิงเฉิน ปล่อยพวกเขาไปเถิด”
หนิงเฉินหันศีรษะมองเขา
“แก่พัน สงครามย่อมโหดร้าย... เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า เด็กเหล่านี้เมื่อโตขึ้นจะอาสาแบกดาบขึ้น?”
พันอวี่เฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าว “หนันจือคงให้กำเนิดบุตรแล้ว!”
หนิงเฉินอึ้งไปชั่วขณะ แล้วก็เข้าใจทันที ชายผู้นี้ต้องการสร้างบุญกุศลไว้เสียหน่อย
“ปล่อยพวกเขาไป... แถมโคนแกะให้อีกสักตระกูล”
ชนเผ่าเร่ร่อนแห่งทุ่งหญ้า เพียงมีโคนแกะเท่านี้ก็ดำรงชีวิตได้อย่างดี
พันอวี่เฉิงมองหนิงเฉิน “ขอบใจ”
หนิงเฉินยิ้ม แท้จริงแล้วตัวเขาเองก็ไม่อาจลงมือสังหารคนชรา ผู้อ่อนแอ หญิงและเด็กเหล่านี้ได้เช่นกัน
หนิงเฉินเดินทางกลับเต็นท์ใหญ่ จ้องมองแผนที่ที่หยวนหลงค้นพบจากการตรวจตราราชสำนักเป่ยตู
บนแผนที่นั้น ระบุอำนาจของอาณาจักรถัวหลัวเอาไว้
ถัวหลัวต่อสู้ง่ายก็จริง แต่ก็ยากเหลือเกิน
ง่าย เพราะพวกมันไม่มีปราการเมืองที่แน่นหนาคอยปกป้อง
ยาก เพราะพวกมันมีความคล่องตัวสูง หลบลึกเข้าไปในทุ่งหญ้าก็หาตัวไม่เจอ