ฮ่องเต้เต๋อเปี่ยมสุข
พ้นวันนี้ไป ความผิดที่เขากักขังและทารุณกรรมพระบิดาจะถูกชำระล้างจนสิ้นซาก
หนิงเฉิน หนิงเฉิน เจ้าคิดว่าเจ้าความกระซิบกระซาบแพร่คำลือก็ทำให้เจิ้นต้องแบกชื่อเสียที่พังทลายหรือ? ช่างน่าขันนัก... ฮ่องเต้เต๋อรู้สึกว่าในที่สุดตนก็เอาชนะหนิงเฉินได้สักครั้ง ใจจึงเปี่ยมเปี่ยมด้วยความพอใจ
“หยุดเสียก่อน!”
ฮ่องเต้เสวียนผู้เงียบงันมาตลอดทางเอ่ยขึ้นโดยกะทันหัน
ฮ่องเต้เต๋ออึ้งงัน ตามสายตาของฮ่องเต้เสวียนมองไป ปรากฏว่าเป็นภัตตาคารเทียนฟู
แววตาของฮ่องเต้เสวียนเต็มเปี่ยมด้วยความระลึกถึง ทอดเสียงเบา ๆ ว่า “เด็กเสเพลนั่นชื่นชอบเป็ดย่างที่นี่ยิ่งนัก... ให้คนไปซื้อเป็ดย่างมาถวายสักตัวเถิด?”
เมื่อเผชิญกับคำขอของฮ่องเต้เสวียน ฮ่องเต้เต๋อกลับถึงกับเบือนหน้า เปี่ยมเปี่ยมด้วยริษยา
เพราะเหตุใด?
พระบิดาทรงประทานความรักใคร่ทั้งปวงแก่หนิงเฉิน เด็กนอกกาพนั้นมีคุณสมบัติสิบแปดประการใด? ต่างหากคือโอรสแท้ของพระบิดา เขาเจือจางกว่าหนิงเฉินในข้อใด?
ความริษยาทำให้เขาปฏิเสธคำขอของฮ่องเต้เสวียน เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “เจริญรอยต่อไป!”
ขบวนเคลื่อนเคลื่อนไปเบื้องหน้าช้า ๆ
ฮ่องเต้เสวียนมองป้ายของภัตตาคารเทียนฟูด้วยความจำใจไม่อยากละ แล้วก็เงียบสงบ
เดินทางไปมิได้นาน ฮ่องเต้เสวียนเอ่ยอีกครั้ง “ขอให้หยุดตรงนี้สักครู่ได้หรือไม่?”
ฮ่องเต้เต๋อมองออกไปทางหน้าต่างเล็กบนรถม้า สีหน้ายิ่งเคร่งเครียดขึ้น
เพราะที่นี่คือหอจ้วงหยวน
เขารู้ดีว่า ครั้งแรกที่พระบิดาได้พบกับหนิงเฉินก็คือที่นี่
ฮ่องเต้เต๋อมิได้เอ่ยประการใด ขบวนจึงมิอาจหยุด ได้แต่เคลื่อนต่อไป
ฮ่องเต้เสวียนมองหอจ้วงหยวนที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แววตาเต็มไปด้วยความระลึก