“พูดมาเดี๋ยวนี้ ฝ่าบาทเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
หนิงเฉินถามอย่างร้อนรน
หลินสื่อจิ่วกล่าวว่า “ฝ่าบาทเสด็จสวรรคาลัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หัวของหนิงเฉินดังฮืออึ้ง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ทั้งร่างแข็นทื่อไปทั้งยืน
หัวใจของเขาราวกับถูกหยกอุ้มที่มองไม่เห็นบีบรัด ความโทมนัสลุกลามไปทั่วอก อัดอั้นจนหายใจไม่ออก
แม้แต่พันอวี่เฉิงก็ยังไม่อาจได้สติอยู่นาน
ทันใดนั้น นางราวกับบ้าคลั่ง ยื่นมือบีบคอหลินสื่อจิ่วเข้าจับ แดงก่ำทั้งดวงตา สวดสั่งว่า “เจ้าพูดเหลวไหลอะไรน่ะ ใครสอนให้เจ้าพูดคำเหล่านี้ เจ้าคิดการใดอยู่กันแน่”
คอหลินสื่อจิ่วถูกบีบจนกระดูกดังกร๊วก หน้าแดงเป็นพลับ หายใจติดขัด
พันอวี่เฉิงได้สติ เห็นเช่นนั้นจึงรีบปลอบหนิงเฉินว่า “ใจเย็นก่อน ฟังมันพูดให้จบก่อน...หนิงเฉิน ปล่อยมือเร็ว มันจะถูกเจ้าบีบตายอยู่แล้ว”
“ขอท่านโหวไว้ชีวิต ขอท่านโหวไว้ชีวิต...”
หลินสื่อจิ่วพูดอย่างเรี่ยราด
“หนิงเฉิน ใจเย็นเถิด ปล่อยมันพูดให้จบ...มิฉะนั้นเจ้าบีบมันตายก็ไร้ประโยชน์”
แววตาของหนิงเฉินกลับมากระจ่างขึ้นบ้าง แล้วค่อย ๆ คลายมือออก
หลินสื่อจิ่วราวกับปลาดุกที่ใกล้ตาย เอามือกุมคอ สูดอากาศบริสุทธิ์อย่างตะกุกตะกัก
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า “พูดมา ณ บัดนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
หลินสื่อจิ่วแลหนิงเฉินด้วยความสะพรึง แล้วพูดอย่างหอบหายใจว่า “ครั้งอดีตกาลไม่นาน ฝ่าบาททรงนำเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊เสด็จสู่อุทยานหลวงภูเขาอวี่หลง เพื่อหลบร้อนและออกล่าสัตว์พ่ะย่ะค่ะ”
“ผลปรากฏว่าคืนหนึ่ง พระตำหนักรับรองของฝ่าบาทเกิดเพลิงไหม้ คืนนั้นลมพัดแรงยิ่งนัก เปลวเพลิงลุกลามเร็วเหลือเกิน ครั้นดับเพลิงได้ ฝ่าบาทและขันทีใหญ่ฉวนก็สิ้นชีพในกองเพลิงไปแล้ว”
ใบหน้าของหนิงเฉินขาวซีดราวกระดาษ
พันอวี่เฉิงกล่าวเสียงต่ำว่า “รายฝีพระบาทของฝ่าบาทย่อมมีทหารองครักษ์ มีทหารกองหลวง...แม้เปลวเพลิงจะแรงเพียงใด หาได้เป็นเช่นนั้น ที่มองดูฝ่าบาทสิ้นชีพในกองเพลิงต่อหน้าโดยไม่ทำอะไรเลยได้หรือ”