หนิงเฉินยกถ้วยขึ้นชนกับทุกคนจากระยะไกล จากนั้นใช้แขนเสื้อบังถ้วยแล้วดื่มรวดเดียวหมด!
องค์ชายสามยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ “คราวนี้อ๋องคงเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้ไม่น้อยกระมัง? ข้าเห็นแค่รถม้าก็มีตั้งพันกว่าคันแล้ว”
ขณะกำลังพูด องค์ชายสามพลันโน้มกายคำนับอย่างนอบน้อม “ข้ามีคำขอที่เกินเลยอยู่ข้อหนึ่ง ขออ๋องโปรดอนุญาต”
หนิงเฉินมองเขาอย่างระแวดระวัง “องค์ชายสามไยต้องคำนับใหญ่โตเช่นนี้ ไม่ทราบว่ามีเรื่องใดที่เปิ่นหวังพอช่วยได้บ้าง?”
องค์ชายสามโน้มกายกล่าวว่า “ข้าอยากขอยืมเสบียงจากอ๋อง”
หนิงเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย เป็นจริงดังว่า งานเลี้ยงไม่มีงานเลี้ยงดี หางจิ้งจอกเผยออกมาเร็วเสียจริง
“ขอยืมเสบียงหรือ?” หนิงเฉินกล่าวพลางยิ้มบาง “ต้าเสวียนแม้จะแข็งแกร่ง แต่หลายปีมานี้เปิ่นหวังทำภารกิจบุกใต้และศึกทางเหนือ ใช้จ่ายไปมาก... แม้แต่บ้านเจ้าที่ดินก็ไม่มีเสบียงเหลือแล้ว”
สีหน้าองค์ชายสามชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคงหน้าหนาเอ่ยต่อ “มิกล้าปิดบังอ๋อง ปีนี้แคว้นเกาลีประสบอุทกภัยหลายแห่งทั่วแคว้น ราษฎรพลัดถิ่นไร้ที่อยู่ ศพอดอยากเกลื่อนกลาดทั่วแผ่นดิน
การมาขอยืมเสบียงจากอ๋อง เป็นหนทางสุดท้ายจริง ๆ!
คราวนี้อ๋องมีชัยชนะครั้งใหญ่ ได้รับผลประโยชน์มากมาย ขออ๋องโปรดเห็นแก่ที่แคว้นเกาลีเปิดทางให้...ช่วยพวกเราด้วยเถิด
อ๋องโปรดวางใจ ขอเพียงพวกเราผ่านพ้นวิกฤตไปได้ จะหาทุกวิถีทางคืนเสบียงให้อ๋องเป็นแน่”
องค์ชายสามมีสีหน้าจริงใจอย่างยิ่ง
ทว่าหนิงเฉินรู้แจ้งอยู่แก่ใจ องค์ชายสามกำลังยกบุญคุณเก่ามาบีบบังคับให้ตอบแทน
แต่บุญคุณเรื่องเปิดทางนั้น เขาตอบแทนไปนานแล้ว สิ่งของที่ยึดได้จากเมืองฉีมู่และเมืองปี้ลั่ว เขาแบ่งให้แคว้นเกาลีไปสองส่วนจากสิบส่วน