พำนักอยู่ที่ด่านชายแดนสองวัน หนิงเฉินจึงพาเฟิ่งฉีเจิ้งและเยว่ฉงอวิ๋นเดินทางสู่แคว้นอู่
สิบวันต่อมา ที่สุดก็มาถึงราชธานีแห่งแคว้นอู่
ครั้งนี้หนิงเฉินมิได้มาในฐานะทูต นำมาเพียงสองคนเท่านั้น จึงไม่อาจทำให้ใหญ่โตเกินไป
เมื่อหาโรงเตี๊ยมพักพิงเรียบร้อยแล้ว หนิงเฉินปลอมตัวอย่างง่าย ๆ พาหนึ่งเดียวขับรถม้าไปยังตำหนักอ๋องชิง
"ได้รับพระบรมราชโองการจากฝ่าบาทให้มาเฝ้าอ๋องชิง รีบเข้าไปกราบทูลเถิด!"
หนิงเฉินสองมือแนบหลัง เงยหน้าชูคอ กล่าวกับยามที่ยืนเฝ้าปากตำหนักอ๋องชิง
เมื่อได้ยินว่าถูกส่งมาโดยจักรพรรดินี ยามที่ไหนจะกล้าชักช้า
"เชิญรอสักครู่เถิด!"
ยามคนหนึ่งวิ่งเข้าไปในตำหนัก
ราวกายวดชาหนึ่ง ยามก็วิ่งออกมา กล่าวกับหนิงเฉินว่า "ขอเชิญตามกระหม่อมมาเถิด!"
หนิงเฉินชี้ที่รถม้า "ของบรรจุรถม้านี้เฝ้าดูให้ดี ๆ หากเกิดความผิดพลาดขึ้นมา ชีวิตก็ขาดกันพอดิบพอดี!"
"วางใจเถิด หน้าตำหนักอ๋อง ไม่มีวันเกิดเหตุ!"
หนิงเฉินเดินตามยามเข้าไปในตำหนักอ๋อง
และได้พบกับอ๋องชิงที่หอประชุมใหญ่
เมื่อเห็นหนิงเฉิน สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย
นางโบกมือ "ทุกท่านถอยออกไปเถิด!"
เมื่อให้ผู้ติดตามถอยออกหมดแล้ว อ๋องชิงจ้องมองหนิงเฉินด้วยความประหลาดใจ "มาถึงแคว้นอู่เมื่อไร?"
หนิงเฉินยิ้ม "เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน!"
"ถ้วนแล้ว ข้านำของกำนัลมาเต็มรถม้า ให้พวกเขายกเข้ามาในตำหนักเถิด"
อ๋องชิงพยักหน้า เดินไปที่ประตูสั่งการให้นำรถม้าเข้ามาในตำหนัก
ในเวลาเดียวกัน ยังสั่งบริวารสนิทให้เข้าวังไปแจ้งจักรพรรดินี
อ๋องชิงหมุนตัวกลับมา มองหนิงเฉินแล้วยิ้มกล่าวว่า "นับแต่วันนั้นที่จากกัน ราวหนึ่งปีครึ่งแล้วใช่ไหม?"
หนิงเฉินพยักหน้า "อ๋องชิงยังคงงดงามดึงดูดใจดังเดิม"