ครั้งนี้มู่อันปางนำเรือรบมาด้วยสองร้อยลำ
นั่นหมายความว่า แค่ไหนก็ไม่อาจรองรับคนถึงห้าหมื่นได้
หลังพักฟื้นหนึ่งวัน หนิงเฉินนำคนสามหมื่นออกเดินทาง พร้อมพาเรือรบไปหนึ่งร้อยห้าสิบลำ
เหลือเรือรบไว้ห้าสิบลำ รวมกับคนพายเรือที่มู่อันปางนำมาอีกห้าพันคน รวมเป็นสองหมื่นห้าพันคน ส่วนหนึ่งเดินเท้า ส่วนหนึ่งโดยสารเรือ
กองคนเหล่านี้จะตามหลังไปเก็บกวาดสมรภูมิ
เรือรบหนึ่งร้อยห้าสิบลำบรรทุกทหารสามหมื่น พร้อมปืนไฟและปืนใหญ่ครบมือ แล่นตามลำน้ำสาขาทะเลตะวันออก มุ่งหน้าสู่ปากน้ำมี่ลั่ว
ที่ปากน้ำมี่ลั่ว ตั้งมั่นทัพใหญ่ของอ๋องยุ้ยไว้ห้าหมื่นนาย
เจ็ดวันต่อมา หนิงเฉินนำทัพมาถึงปากน้ำมี่ลั่ว
หนิงเฉินยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ ส่องกล้องส่องไกลมองไปยังฝั่งตรงข้าม
เรือรบสามร้อยกว่าลำ กินพื้นที่จนทั่วทั้งผืนน้ำ
ด้วยเพราะชายแดนตะวันออกติดทะเล เรือรบของต้าเสวียนจึงถูกเรียกมาเกือบหมดสิ้น
เรือรบในมืออ๋องยุ้ย มีมากกว่าฝ่ายเขาถึงหลายเท่า
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยเหตุที่อยู่ใกล้ทะเล ทหารชายแดนตะวันออกจึงชำนาญการรบทางน้ำ
หนิงเฉินขมวดคิ้ว แม้ฝ่ายเขาจะมีปืนไฟปืนใหญ่พร้อมพร้อม แต่ศึกครั้งนี้ก็ยังเป็นสงครามชี้ขาดที่ลำบากไม่ใช่เล่น
สองฝ่ายมองเห็นกันข้ามผืนน้ำ
ชายวัยกลางคนร่างกำยำ ผิวหยาบกร้านคล้ำครั่ง เต็มหน้าด้วยหนวดเคราพร่าง ถือดาบใหญ่ไว้ในมือ ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองไปยังฝั่งของหนิงเฉิน
ใบหน้าเขาเคร่งขรึม
บุคคลมีชื่อเสียงย่อมเป็นเงาสะท้อน
แม่ทัพใหญ่อีกฝั่งนั้นคือเทพสงครามแห่งต้าเสวียน หนิงเฉิน
แม้เขาไม่เคยเห็นหน้าหนิงเฉินมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินนามอันก้องของเขามานาน
หนิงเฉินส่งกล้องส่องไกลให้ซุนเกาหานที่ยืนข้างกาย "คนที่ยืนอยู่หัวเรือนั่น น่าจะเป็นเซียงซิวหมิงแล้วสินายท่าน?"