“อาจารย์เฒ่าเทียนสือ ข้ารู้สึกว่าวิธีของท่านมิอาจไว้ใจได้นัก กระบี่ไม้ท้อนั้นสำคัญยิ่งต่อท่านหลิวไป๋อี หากข้ากล้าแตะต้อง เขาจะไม่ฟันข้าด้วยหนึ่งกระบี่หรือ”
อาจารย์เฒ่าเทียนสือส่ายศีรษะ “ไม่ฟัน ตราบใดที่กระบี่ไม้ท้อนั้นอยู่ในมือเจ้า เจ้าให้เขาไปทางตะวันออก เขาย่อมไม่กล้าไปทางตะวันตก”
หนิงเฉินยังคงรู้สึกว่าวิธีนี้มิอาจไว้ใจได้!
“อาจารย์เฒ่าเทียนสือ หากข้าต่อสู้กับท่านหลิวไป๋อี ข้าจะรอดฝีมือเขาได้กี่เพรียบ”
อาจารย์เฒ่าเทียนสือเหยียดนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว
“หนึ่งเพรียบหรือ”
อาจารย์เฒ่าเทียนสือพยักหน้า “หนึ่งเพรียบ...เจ้าตาย!”
หนิงเฉิน: "......"
งั้นก็อย่าเอากระบี่ไม้ท้อของเขามายุ่งดีกว่า อันตรายเกินไป
แต่ยามนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องพบตัวหลิวไป๋อีให้ได้ก่อน
บัดนี้รู้เพียงว่าหลิวไป๋อีอาศัยอยู่ในป่าไม้ท้อ แต่ป่าไม้ท้อในแผ่นดินนี้มีมากมายเหลือคณา เขาจะหาที่ใด
ดูเหมือนมีทางเดียวคือต้องเดินทางไปสำนักไท่ฉูสักครั้ง
“อาจารย์เฒ่าเทียนสือ แล้วขอรบกวนท่านเสด็จไปเมืองหลวงก่อน ข้าจะไปตามหาท่านหลิวไป๋อีเอง”
“เจ้าจะไปหาที่ใด”
“เมื่อสำนักไท่ฉูจัดให้ท่านหลิวไป๋อีติดสามอันดับแนวหน้าแห่งบันไดจอมยุทธชั้นเหนือชั้น พวกเขาย่อมรู้ที่อยู่ของท่านหลิวไป๋อีแน่แท้”
อาจารย์เฒ่าเทียนสือพยักหน้าน้อย ๆ
เขาชูถุงน้ำขึ้นมา “เหลียงนี้ดีนัก ข้าช่วยเจ้ามหาศาล ขอเพิ่มสักหลายแจกันมิควรเกินไปนักกระมัง”
หนิงเฉินยิ้ม “หลายแจกันจะพออย่างไร ต่อจากนี้เหลียงของอาจารย์เฒ่าเทียนสือข้ารับภาระทั้งหมด”
อาจารย์เฒ่าเทียนสือแจ่มใสด้วยรอยยิ้ม “เจ้าเด็กนี่...ดีนัก รู้การ!”
เมื่อจัดการอาจารย์เฒ่าเทียนสือได้ หนิงเฉินก็โล่งอกขึ้นในใจไม่น้อย!