เหรียนอิงซวินหน้าเขียวคล้ำ
หยวนหลงหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง กล่าวว่า “เจ้าจึงได้โอกาสมีชีวิตอยู่ จงให้คนของเจ้าทิ้งอาวุธยอมจำนน... เปิ่นกวนจะไว้ชีวิตพวกเจ้าทั้งหมด!”
เหรียนอิงซวินโกรธจัด กล่าวว่า “บุตรชายแห่งหนานเยว่ข้าพเจ้ากระดูกเหล็กเป็นแก่นแกน มีเพียงจะตายในสมรภูมิ ไม่มีคำว่ายอมจำนน”
หยวนหลงหน้าเย็นลงทันที “เช่นนั้นก็จงตายเถิด!”
พูดจบ ร่างเขาราวกับหมีป่าคลั่ง พุ่งเข้าใส่เหรียนอิงซวินทันที
เหล็กเกลียวฟาดผ่านอากาศจนมีเสียงฮือฮือ ทุบลงมา
เหรียนอิงซวินหน้าเปลี่ยนสี สะบัดดาบที่เหลือเพียงครึ่งเล่มในมือกวาดออกไป
กั๊ง!!!
เหล็กเกลียวถูกปัดให้เบี่ยงเบนไปเล็กน้อย
แต่ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกร้าวที่แสบแกงหู
เหล็กเกลียวทุบลงที่บ่าของเขา ทำให้บ่าทลายลง เอ็นขาดกระดูกหัก
เหรียนอิงซวินร้องคำรามออกมาอย่างเจ็บปวดทรมาน
ปัง!!!
หยวนหลงเหวี่ยงขาไปหนึ่งครั้ง เตะร่างเขาลอยออกไป
เหรียนอิงซวินดิ้นตกลงพื้นห่างออกไปหลายเมตร กลิ้งไปหลายรอบ ส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด
หยวนหลงพุ่งเข้าไป เหล็กเกลียวในมือทุบลงสู่ศีรษะของเขาโดยตรง
เหรียนอิงซวินตกใจจนขวัญหายไปสิ้น ความกล้าหาญเมื่อครู่มลายสูญสิ้น ถึงกับส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูง “ไว้ชีวิตข้า ขอเจ้าไว้ชีวิตข้าเถิด...”
ปัง!!!
เยื่อสมองแตกกระจาย
ศีรษะของเหรียนอิงซวินกลายเป็นเช่นแตงโมป่น
หยวนหลงส่งเสียงครางหยันอย่างดูถูก กล่าวว่า “ตามคำของจักรพรรดิหนิงสิ... ให้โอกาสแล้วยังไม่มีประโยชน์เสียนี่”
ทันใดนั้น หยวนหลงก็อึ้งงัน ฟาดมือลงที่ศีรษะ “อะไรนะ... ลืมถามชื่อของเขาเสียแล้ว?”
หยวนหลงวิ่งเข้าไปเตะทหารหนานเยว่คนหนึ่งล้มลง ถามเสียงดังว่า “ผู้นำพวกเจ้าชื่ออะไร?”